De buschauffeur

Deze zomer portretteert nrc.next mensen die werken voor de vakantie van anderen. Vandaag in de laatste aflevering: de buschauffeur op weg naar Blanes.

Op een parkeerplaats langs de snelweg in Breda drukt een vrouw haar gezicht tegen het glas. Een onderzoekende blik. Waar is haar dochter gaan zitten? Zit ze wel in het zicht van de buschauffeur? Naast de bus staat nog een handjevol moeders op hun nagels te bijten. Over enkele minuten vertrekken hun kinderen richting Spaanse kust.

„Hoeren, sloeren en zuipen”, vat Willem Roozen het dichterlijk samen. De chauffeur van bus 14 mag met zijn 57 jaar een generatiekloof slaan, hij is goed op de hoogte van wat er in het hoofd van een tiener speelt. Tweemaal per week rijdt hij jonge vakantievierders naar verschillende feestbestemmingen in Kroatië, Italië of Spanje, vandaag Blanes. De bus is voor tweederde vol, het einde van het hoogseizoen nadert.

Het liefst, vertelt hij, zouden de ouders zelf meegaan. Zonder te liegen drukt Roozen hen op het hart dat het wel goed zit. Dat hij zijn passagiers, dit keer een verzameling van schuchtere tieners en hier en daar een Barbie en een Jokertje, als zijn eigen kinderen beschouwt.

Roozen is het type buschauffeur dat niks anders zou willen doen. Donkere zonnebril op zijn gebruinde kop, stoel in de juiste stand en maar gretig kilometers vreten. Duizenden kilometers, het liefst. Vraag het aan hem en als antwoord krijg je dat hij door blijft rijden tot zijn honderdste. Wie hij in zijn bus heeft, maakt hem niet veel uit.

Tegen de verwachting in blijft het rustig in de bus. Vanuit de bovenverdieping klinkt zo nu en dan gelach, maar niet meer dan dat. Volgens Roozen zijn het de strikte regels die voorkomen dat de bus een rijdende disco wordt. De jongeren mogen geen alcohol mee aan boord nemen en luide muziek is verboden.

Maar Roozen en zijn collega Nico weten dat hun passagiers inventief genoeg zijn om de regels te omzeilen. Koffers worden immers niet gecheckt. Om die reden verkoopt het chauffeurskoppel zelf wat biertjes, zodat ze goed zicht houden op wat er in de bus gebeurt. Echt gekke dingen zijn er in de afgelopen jaren dan ook niet voorgevallen. Hooguit enkele rivaliserende voetbalfans die elkaar bestoken met clubliederen. En natuurlijk dat verhaal van die collega, van wie een passagier zo ver heen was dat hij besloot vanuit Oostenrijk terug te lopen.

Voorop staat dat de passagiers tijdens de lange reis samen een mooie tijd hebben en veilig op hun bestemming komen. Dat Roozen bij het naderen van de Spaanse grens benadrukt dat drugsgebruik en wildplassen in het land verboden zijn, en dat de Spaanse politie bij overtreding doorgaans harder optreedt dan in Nederland, is een gratis goedbedoeld advies. Of de jongeren er daadwerkelijk iets mee doen, weet hij niet.

Het is de laatste keer dat Roozen deze zomer naar Spanje rijdt. De vakantie is afgelopen en in het midden van het land zijn de scholen alweer begonnen. Maar het einde van het hoogseizoen betekent niet dat Roozen zonder werk zit. Na de zomervakantie beginnen de schoolreisjes weer. „Net zo leuk om te doen”, vertelt Roozen. „Alleen waarschuw ik dan niet voor wildplassen en drugsgebruik.”

Dirk Wijnand de Jong en Hans Klis

    • Hans Klis
    • Dirk Wijnand de Jong