All inclusive

Er wordt wel eens beweerd dat de mens niet tegen overvloed kan. Omdat we zijn geëvolueerd als dier dat voortdurend te weinig eten had, kunnen we geen maat houden nu er wel voldoende voedsel aanwezig is. En daarom worden we dik. Volgens mij is dat onzin. Het menselijk brein heeft geen enkele moeite met overvloed, maar juist met schaarste.

Ik zit in Turkije, er was een sterke behoefte aan last minute echte zon. Die is hier in overvloed, elke dag blauwe luchten en 30 graden. Ook in overvloed is het voedsel, want in Turkije is all inclusive onvermijdelijk. ‘Max All Inclusive’ noemen ze het, want wat je hier ook eet, drinkt, sport of uitvreet, het kost helemaal niets extra. Ik hield mijn hart vast, bang gemaakt door de geruchten dat zoiets een hel van lange rijen om eten vechtende mensen is.

Niks van gemerkt. Het heeft juist een grappig effect op de vakantiegangers. Niemand maalt om eten. Ik zie alleen maar half lege bordjes, rustig kauwende kostgangers, nergens een rij of gevecht. Nou ja, een paar Hollanders moet nog even wennen, en schept mooie torentjes op de borden. Maar ook die zijn na een paar dagen om.

Volvreten is nergens voor nodig. Nooit dreigt er schaarste, want nog voor een schaal half leeg is komt er al een Turkse kok met een nieuwe aandribbelen. En verder maakt het ook niet veel uit wanneer je komt. Afgezien van een paar uurtjes wanneer de koks zelf eten is het restaurant altijd open. Zelfs midden in de nacht kun je nog een snack komen halen. Kortom, eten is totaal geen issue meer.

Terug in Nederland ben ik twee kilo lichter. En zeker niet omdat het niet lekker was. Als er echte overvloed is, boeit eten ons niet meer. Dan wordt het net als zuurstof; die is er ook altijd. We gaan pas hyperventileren bij het idee dat er van zuurstof schaarste zou zijn. Echte overvloed maakt iets oninteressant. We willen iets pas hebben als er schaarste dreigt. Zo’n halfbakken all inclusive, met lege bakken als je tien minuten te laat bent, dat maakt van ons hongerige wolven. En als we moeten lijnen. Dan wordt eten een obsessie.

Op is op: daar worden we pas echt nerveus van. Dat blijkt hier trouwens ook. Want ondanks alle overvloed is er één artikel dat wel enige schaarste kent: de ligstoel bij het zwembad. Dus daar wel de bekende taferelen met handdoeken die vanaf zeven uur in de ochtend de plekken bezet houden.

Vast die Hollanders.

Victor Lamme