Snert met smaak

‘Met goed eten wil ik mensen het gevoel geven bemind te worden”, aldus de amateurkok Julie, de winnaar van Masterchef Australia, enkele dagen geleden op de Hollandse televisie. Het is vast dé reden waarom we massaal naar eet- en kookprogramma’s kijken: om ons bemind te voelen. Want, zoals Julie zegt, dat doet eten met ons. Eten troost. Het heelt en bindt. Eten doet je een ander kennen zodat de eerste barrières wegvallen. Zodoende brengt eten je nader tot elkaar. Het brengt vrede. Zelfs wereldvrede.

Laat ik een voorbeeldgerecht geven, passend in de ramadantijd die het nog altijd is en hulde brengend aan een gerecht van moslims dat wereldvrede brengt. Het heet haleem.

Haleem? In Nederland hebben we daar niet of nauwelijks van gehoord. Van harira misschien wel, wat de Noord-Afrikanen eten. En misschien ook van de Turkse keshkek. Beide – harira en keshkek – zijn varianten op de haleem. Het is hét gerecht dat moslims in heel de Koranbelt eten zodra ze na zonsondergang het vasten breken, uiteraard na de drie dadels die ze allereerst nuttigen, naar het voorbeeld van de profeet Mohammed.

Haleem stamt uit de Oudheid en is oorspronkelijk Arabisch of Perzisch. Het is een dikke soep, meestal hartig, soms zoet, van tarwe, linzen en vlees. Soms wordt hij ook met vruchten, noten en wat niet meer bereid. De soep lijkt een beetje op snert, maar dan geler en kruidiger; en onbetwist smakelijker.

Verrukkelijke verhalen doen de ronde over haleem. Zo zou de Profeet het de ‘meester van alle gerechten’ hebben genoemd. Moghul-keizer Shah Jahan, de bouwer van de Taj Mahal, kreeg dit gerecht en een variant zonder tarwe, daal geheten, dagelijks geserveerd toen hij gevangen zat, en toch at hij elke dag een jaar lang wat anders, omdat je eindeloos kunt variëren met de linzencombinaties.

In Pakistan en India worden haleemwedstrijden gehouden, à la Masterchef. Bijna elk jaar wint de haleem die gemaakt wordt in Hyderabad, India. Elk jaar mag deze stad op massale media-aandacht rekenen wanneer mensen van heinde en verre komen voor de haleem. Wat ontroert zijn de hindoes die zij aan zij met de moslims in de rij wachten en van de soep smullen.

En de religieuze verschillen? Die zijn geen hinder, zeggen ze. Net zoals de Israëliërs die deze verschillen ook vergaten toen ze tijdens de intifada de beste hummus bij de Palestijnen gingen halen. Religie is voor de duur van een maaltijd geen splijtzwam. Bekijk het zelf maar op YouTube: Haleem at the Legendary Shah Ghouse, Hyderabad. En kijk de volle vier minuten om de smaak te pakken te krijgen.

Overigens wordt deze haleem met de snelkoerier overal ter wereld bezorgd. Bestellen maar!

naema tahir

    • Naema Tahir