Sjostakovitsj is zo lekker na een nacht vol beukbeats

Onder de hoofdacts van Lowlands waren dit jaar weinig verrassingen te bekennen. Gelukkig was er ook ruimte voor jazz en klassieke muziek.

Voor een half muntje zijn ze te koop: grote, opblaasbare rookworsten. Op de afterparty ’s nachts bij de campingwinkel van de Hema zwaaien ze boven hoofden, hangen ze om nekken en vliegen ze door de lucht. Op de housedreunen komen de teksten vanzelf: „Waar is de worst? – Hier is de worst!” En: „Put your worst up in the air, put your worst up in the air.” En op de wijs van Vamos a la playa: „Hema-worst met korting, oh-oh-oh-oh-oh.” Er zijn genoeg variaties te bedenken.

Het is het soort onverwachte hits en rariteiten dat de vrijstaat Lowlands elke jaar kleur geeft. Een draaimolen waar nauwelijks nog aan de praat te krijgen, gedateerde scootmobiels rondjes rijden, een wasserette waar je in bad kan en het ‘guerilla gardenen’ voor het vergroenen van het festivalterrein met kleine tuintjes. Naast alle muziek heeft Lowlands ook dit jaar weer een behoorlijk aandeel aan theatrale gekte die cultuur paart aan goede doelen in de bio-hoekjes, en rare ideeën alle ruimte geeft. Glasblazen, creatief met klei. Iemand verkoopt handtekeningen van John Lennon en Michael Jackson – authentiek natuurlijk. En de Skippyballenberg, waarin een weg moet worden gekronkeld naar de uitgang.

De nieuwsgierig makende nachthit is de Tïtty Twïster, genoemd naar de bar in de horrorfilm From dusk to dawn en vervanger van de illustere Magneetbar en rockkelder Ogononogo. Het zou ruig worden in deze ‘vuige honky-tonk’ met speciaal ingehuurde paaldanseressen, hardrock-karaoke en een aardige coverband. Hoge verwachtingen in de rijen buiten de roadhouse. Maar echt smerig, down and dirty? Nee. Bloot was de danseressen verboden; op wat dansjes, vieze liedjes en liters bier na blijft het allemaal tamelijk braaf.

Een ander uiterste: wachten op ballet. In de bomvolle theatertent Juliet brengt het Nationale Ballet klassiek ballet en moderne dans. Meteen een overrompelende, klassieker: het Zwanenmeer. Twintig fladderende zwanen. Een pas de deux van de betoverende prinsessenzwaan en de prins die haar lift. Muziek van Tsjaikovski. Lowlands houdt de adem in.

Het Nationale Ballet, dat binnenkort z’n vijftigste verjaardag groots zal vieren, heeft er duidelijk lol in op het muziekfestival. Het gezelschap danst diverse nummers, van sensuele duetten tot het hyperdynamische balletstuk dat de binnenkort eveneens jubilerende Hans van Manen choreografeerde voor drie mannen. Met licht verbaasde blikken van de dansers wordt applaus in ontvangst genomen. Ovationeel na de dans, soms ook na een mooie ‘solo’ in het stuk zelf. Gestamp en gejoel op de tribunes.

Valt er dit jaar muzikaal weinig echt prikkelends te bespeuren onder de hoofdacts bij Lowlands, toch valt de eigenwijsheid te prijzen om naast alle pop, rock en dance ook gewoon jazz en klassiek te programmeren. Of je er nu zwervend over het terrein bij kwam of bewust koos voor verrassing: de geoliede jazzsound van het Nationaal Jeugd Jazz Orkest en de droommuziek van La Boutique Fantastique opent de ogen. In alle opzichten.

’s Zondags hebben de Lowlanders een wederom oorstrelende kennismaking met muziek aan de andere kant van het spectrum. Dmitri Sjostakovitsj’ Tiende symfonie door het Residentie Orkest is voor velen een zoete ochtendserenade die haaks staat op de beukbeats van de dansnacht.