Een betonblok, een knuppel een gekneusde rib

Rondreizend festival De Parade is geliefd bij theatermakers. Actrices Khadija Massaoudi (32) en Jihane el Fahidi (33) stonden in Utrecht en Amsterdam met Doorbraak.

Nederland, Amsterdam, 11-08-2011 Festival de Parade in Amsterdam. Weinig bezoekers door het slechte weer in Augustus. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS

Vrijdag 12 augustus

Khadija: Gisteren regende en waaide het heel hard. Zo hard dat ik er verdrietig van werd. Ik dacht aan ons, we geven ons helemaal in deze voorstelling. Keihard en non-stop. Het idee dat publiek misschien weg zou blijven, maakte me een beetje triest.

Maar ik besloot me niet te laten leiden door mijn klaagklieren. Dus vandaag ga ik naar De Parade en neem ik mee: een extra vestje, een paraplu, een regenponcho, een sjaal, plus keelpastilles. En ik maak gewoon parade op m’n hoge hakken, in mijn badjas, nonnenkapje, en met mijn lippen felrood.

Maar het is droog gebleven! Het zonnetje is gaan schijnen. Positiviteit helpt. En wanneer ik met Jihane onze tekstrepetitie doe, komt ook hij ineens tevoorschijn. De man met felblauwe ogen en kuiltjes in de wangen. Ik had hem dit jaar nog niet gespot. Hij zwaait, ik zwaai terug. Hij steekt zijn duim op en zegt in mime: ‘Alles goed?’ Ik mime terug: ‘Ja, alles goed’.

Ja, vandaag was, is en wordt een heel goede dag.

Zaterdag

Jihane: Als brokkenpiloot van deze voorstelling moet ik mijn naam eer aan doen. Dat is gisteren wederom gelukt! In een van de eerste scènes waarin ik eindig met een val, viel ik deze keer heel hard en behoorlijk ongelukkig. Ik heb alle symptomen van een gekneusde rib. En ik had al een enkelblessure en een zware hersenschudding. Dat laatste kwam door een ongeluk met een betonblok en een knuppel; attributen uit de voorstelling.

Om verder te kunnen spelen, heb ik een sterke pijnstillercocktail gekregen. Die werkt goed maar tijdens het spel blijft het kritisch. In zo’n situatie is er extra scherpte in het spel. Gelukkig is het prima gegaan tijdens de tweede ronde.

De weergoden waren ons goed gezind en het terrein was vol – wat in Amsterdam niet automatisch betekent dat de voorstellingen druk bezocht worden. Maar: beide keren volle bak!

Zondag

Khadija: Zondag is altijd familiedag. Mijn ouders, Zaïd en Aïcha, ontvangen dan hun dochters en aanhang. Ik ben de dochter die er niet elke zondag bij kan zijn – het leven van een freelancer. Maar mijn ouders zijn nu even met vakantie. Dus komen mijn drie zusters bij elkaar op visite. Samen met de kids. Een supergezellige boel.

Vandaag moet ik het bezoekje weer missen, omdat ik moet spelen. Maar wat vaak gebeurt, is dat zij dan op visite komen bij mij. Dan zie ik ze in het publiek zitten. Ik speel voor iedereen, maar voor hen extra.

Maandag

Jihane: Nu kan ik met recht zeggen dat ik op De Parade heb gestaan! Ik ben namelijk naar de ‘doorzak’ geweest, voor het eerst dit jaar! De doorzak is een soort afterparty voor personeel na sluitingstijd.

Onze eerste voorstelling vanavond was volle bak. De tweede was minder vol maar met fijn publiek. Een collega-acteur, met wie ik al een aantal jaar aan dezelfde opdracht werk, was komen kijken. De regisseur van de film waar ik over twee weken in ga spelen ook. Ontzettend leuk. Ze reageerden enthousiast over de voorstelling en dat is altijd extra leuk om te horen van mensen uit hetzelfde vakgebied.

Dinsdag

Khadija: De laatste speeldag op de Parade. Voor het eerst verplaatste ik me in het publiek. Ik ging zitten op een van de bankjes en keek naar mezelf en naar Jihane. Mijn eerste gedachte: wat een gekke wijven. Daarna werd ik emotioneel.

Ik zag twee vrouwen die zich schaamteloos kwetsbaar opstellen. Tijdens een scène kon ik mijn tranen bijna niet meer inhouden. De scène waarin Khadija aan Jihane vraagt in haar armen te springen. Jihane springt en Khadija vangt haar op. Ze houdt haar stevig vast. Jihane zegt: ‘Laat me niet vallen.’ Khadija antwoordt: ‘Ik laat je niet vallen.’ Zo gaat het minuten door. Tot het onvermijdelijke gebeurt. Khadija houdt het niet vol, laat los en Jihane valt keihard op de grond.

Die tranen waren voor die vrouw die daar met zoveel verantwoordelijkheid in haar armen staat. Maar vooral omdat deze vrouw dit zichzelf aandoet. Ze is te streng voor zichzelf. Niemand hoeft zoveel te dragen.

Woensdag

Jihane: Nog steeds aan het bijkomen van de speelperiode én het personeelsfeest. Wat was dat een gekkenhuis!!! Het werd steeds wilder, er werd half gestript, gestagedived en zo geduwd dat de dj-tafel half instortte.

Normaliter zijn Khadija en ik de druktemakers op feestjes. Nu voelde ik me een muurbloempje. Natuurlijk had dat te maken met de gekneusde rib, en het feit dat ik daardoor niet kon dansen. Ik probeerde tevergeefs mensen op afstand te houden, omdat elke aanraking een enorme pijnscheut veroorzaakte. Toch bleef ik.

Ondanks de vermoeidheid voel ik me zeer voldaan. Het was intensief, emotioneel, spannend, maar we hebben ontzettend veel lol gehad.

Daarnaast heb ik nog een goede reden tot vreugde: mijn zoontje Nasir is er weer! Hij was twaalf dagen op vakantie met zijn vader. Het was de eerste keer dat ik hem zo lang moest missen. We gaan morgen iets leuks doen, en jawel... naar De Parade! Hoort bij het afkickproces.

Donderdag

Khadija: Ik ga naar mijn ouders toe in Marokko. Ze zitten er al bijna drie maanden. En aangezien ik de afwezige dochter ben, wil ik ze verrassen met een bezoekje. ‘24/7’ met dochterlief Khadija. Dat kan twee kanten op gaan. Of ze krijgen er zo genoeg van dat ze me de rest van het jaar niet meer hoeven te zien. Of ze raken juist zo verslaafd aan al die aandacht dat ze dat voor de rest van het jaar ook verwachten. Oeps...

Vrijdag 19 augustus

Khadija en Jihane: Het voelt raar om niet meer elke dag op De Parade te staan. De dagelijkse routine van ernaartoe fietsen, koffie, tekstrepetitie, omkleden, Parade maken en spelen. En na de voorstelling snel douchen om alle viezigheid van ons te wassen. We begonnen mooi en tot in de puntjes verzorgd, maar eindigden in de voorstelling als vieze, stinkende holbewoonsters. En dat twee keer op een avond!

We hebben goed gerockt dit jaar. Met mooie herinneringen. Maar we willen er nog meer bij. Dus gaan we nog even naar anderen kijken van de Paradecircusfamilie.

Maar na vandaag is het dan toch echt: dag personeel, dag ‘doorzak’, dag Paradeterrein, dag mooie man met de blauwe ogen en kuiltjes in de wangen. Dag Parade!