Op de Col

Hij had me verkeerd gestuurd. Dat wist ik inmiddels zeker. Maar dat het de nasleep van de Tweede Wereldoorlog was waardoor ik hier nu zat had ik natuurlijk nooit kunnen bedenken. Afgezien daarvan had ik niets te klagen. In elk geval niet zolang ik in een van de belangrijkste wetten van Faraday bleef geloven.

De klappen waren namelijk zo hard dat de grond ervan trilde en ik er, hoe goed ik me er ook op voorbereidde, iedere keer van schrok. Maar het was vooral schitterend zoals het landschap soms secondenlang felblauw verlicht werd. Het landschap en de regen die als een zware sluier in de lucht hing.

Het was schitterend, maar of het ook echt ongevaarlijk was wist ik helaas niet zeker. Me daar zorgen over maken had echter weinig zin, want zelfs al had ik het gewild, dan nog had ik nergens heen gekund. Uiteindelijk was ik dan ook in slaap gevallen en ergens in de nacht was het noodweer gestopt en was het gewoon ochtend geworden op de Col du Galibier waar ik de avond ervoor m’n auto langs de kant van de weg had stilgezet.

Op de weg lag nu minstens tien centimeter water en op de smalle grasstrook ernaast waar m’n auto stond kwam het water zelfs tot aan m’n knieën. Het water was koud. Alles hier was nog klam en koud. Maar het was hier ook adembenemend mooi. Een kleurloos landschap van bergkammen zo ver ik kon zien, dalen volgepakt met een traag golvende nevel en m’n auto tot halverwege de wielen in het spiegelgladde water dat aan de overkant van de weg ophield te bestaan. Mooier had ik de bergen nog niet gezien. Leger trouwens ook niet. Alsof de regen al het leven met zich had meegesleurd en de evolutie hier opnieuw beginnen moest.

Lang zou ik er helaas niet van kunnen genieten want binnen een half uur kwam de oude man die me gisteren bezworen had dat er aan het begin van de pas een tankstation zou zijn, me verlossen uit mijn, in zijn ogen, benarde situatie. Hij had spijt gekregen. Had aanvankelijk gedacht dat ik Duits was maar was gaan twijfelen.

Hollanders zijn onze vrienden, zei hij terwijl hij twee jerrycans benzine uit zijn auto haalde en zich verontschuldigde voor het feit dat het zo lang geduurd had. Hij was gisteravond al vertrokken maar het weer was zo slecht geworden dat hij niet verder had durven rijden en terug was gegaan. Ik begreep het, zei dat het niet erg was en bedankte hem ondanks het feit dat hij minstens een uur te vroeg gekomen was.

taco börger

Taco Börger vervangt Paulien Cornelisse, die enkele weken met vakantie is.

    • Taco Borger