Muziek

Solistische hobo

Heinz Holliger: Bach

cd klassiek

Hoe frustrerend: Bach schreef prachtige muziek voor hobo in cantates en passies, maar van zijn instrumentale solowerken werd nauwelijks iets overgeleverd. Volgens een aannemelijke theorie is het Klavecimbelconcert in A eigenlijk een transcriptie van een hoboconcert en het bekendste voorbeeld van ‘teruggevonden’ repertoire is de reconstructie van het Dubbelconcert voor hobo en viool.

Hoboïst Heinz Holliger wist zelfs een hele Bach-cd te vullen met solistische hobomuziek, die vergaard werd uit arrangementen dan wel uit losse instrumentale delen.

De Zwitserse musicus is wellicht de beroemdste hoboïst van de twintigste eeuw. Hoewel hij nu focust op een carrière als dirigent en componist, weet Holliger als 72-jarige solist nog steeds te imponeren. Teer maar onsentimenteel spint hij lijnen in de Adagio’s, zijn fraseringen zijn vloeiend en dansant. Het spel van Camerata Bern daarentegen is, ondanks barokstokken en darmsnaren, wat bleek en ouderwets van klank.

Floris Don

Verhitte noten

Christian Scott: Ninety Miles

cd jazz

Er is heel wat onderhandeld voor drie Amerikaanse jazzcats konden afreizen naar Havana om er een plaat op te nemen met Cubaanse musici. Gedoe met reisdocumenten, het verbod voor Cubaanse musici om muziek uit te brengen op een Amerikaans label als gevolg van het handelsembargo, en ga zo maar door.

Het in een bloedhete studio in Havana opgenomen resultaat mag dus misschien muzikaal spontaan lijken – de omstandigheden zijn van a tot z geregisseerd.

Op Ninety Miles – de titel refereert aan de afstand tussen Cuba en Miami – wisselen saxofonist David Sánchez, vibrafonist Stefon Harris en trompettist Christian Scott ideeën uit met de Cubaanse pianisten Rember Duharte en Harold López-Nussa. Het verbaast niets dat deze moderne latinjazz uiteen valt in twee werelden: Amerikaanse post-bop mengt met aanstekelijke, maar complexe latinritmiek.

Het is muziek met een geopolitieke les: de houding van de musici is open, met respect voor ieders inbreng.

Van een echte ontladende descarga, een Cubaanse jam, is helaas geen sprake. De Amerikanen leiden, de Cubanen kleuren. Maar de jazz is wendbaar en speels, met glanzende, door de hitte bevangen noten.

Amanda Kuyper

Wulpse melodieën

Wolf Gang: Suego Faults

cd pop

Opgegroeid met een moeder die viool speelde in een symfonieorkest, stond Max McElligott alias de Londense eenmansband Wolf Gang voor de taak om een grootse muzikale visie na te jagen. Zijn popmuziek is wijds en vol, met wulpse melodieën en ideeënrijke arrangementen.

Op het eerste gehoor lijkt debuutalbum Suego Faults sprekend op de psychedelische falsetpop van MGMT, met hulp van hun producer Dave Fridmann die McElligott hielp bij het verwezenlijken van zijn ambitieuze computerpop met zweverig verstrengelde vocalen.

Op Lowlands treedt Wolf Gang aan als een volwaardige rockband, die deze muziek hopelijk uit het domein van knappe maar steriele studioproducties kan trekken.

Op zijn best neigt McElligott naar de jarenzeventigpop van Sparks en Roxy Music, in het stuwende Dancing with the devil en het opgewonden staccato van Stay and defend. Toegankelijker dan MGMT, maar ook net iets minder uitdagend.

JAN VOLLAARD

Wolf Gang speelt op Lowlands vrijdag 19/8 om 16.00 uur in de Charlie.