Ola John, koppig talent met pretogen

Invaller Ola John was gisteren uitblinker bij FC Twente-Benfica (2-2). Hij heeft geen herinneringen aan Liberia. „Als mens deed het me veel in Afrika te zijn, als voetballer kies ik voor Nederland.”

Luuk de Jong viert zijn vroege openingstreffer voor FC Twente. Bryan Ruiz (rechts) zou in de slotfase voor de gelijkmaker zorgen. Foto Bas Czerwinksi 16-08-2011, Enschede. FC Twente - Benfica. Luuk de Jong viert zijn doelpunt. Foto Bas Czerwinski

Ola John (19) had nog voor middernacht zijn beide broers gesproken. Ze gloeiden van trots na zijn sterke invalbeurt in de Champions League-wedstrijd van FC Twente tegen Benfica (2-2). De clubloze Collins John had bijna tranen in zijn ogen gekregen, zo liet hij zijn jongste broer via de telefoon weten. Ook Paddy John (21), die voor het Duitse Vfl Osnabrück speelt op het derde niveau, zei dat Ola heel goed had gespeeld. „Dit moet mijn jaar zijn”, zei de buitenspeler van FC Twente zelf na afloop.

Ola John was twee jaar toen hij begin jaren negentig met zijn moeder Esther en twee broers als bootvluchteling in Rotterdam aankwam. Ze ontvluchtten de Liberiaanse burgeroorlog die het leven had geëist van vader Minister, een soldaat van 27 jaar. Hij heeft geen herinneringen aan zijn geboorteland, zoals zijn oudste broer. Collins was een kleuter toen een guerrillastrijder met een geweerkolf zijn been brak. Het lengteverschil dat ontstond tussen zijn benen heeft hem later als jeugdspeler gehinderd.

De familie woonde twee jaar in asielzoekerscentra en verhuisde daarna naar het Overijsselse Nijverdal. Bij de lokale amateurclub DES toonden de drie broers over voetbaltalent te beschikken. Collins is de eerste die een kans krijgt in de jeugdopleiding van FC Twente, later volgen ook Paddy en Ola. Allen zijn aanvallers, individualisten die loeren op dat ene beslissende moment. „Best bijzonder, ja. Mijn moeder heeft verteld dat mijn vader ook aardig kon voetballen. We hebben het vast van hem”, zei Ola John.

Collins John heeft eerder verteld dat hij zich verantwoordelijk voelde voor zijn jongere broers. Hij was de oudste man in huis en probeerde een vaderfiguur te zijn. Ola John: „Ik keek echt op naar Collins. Hij zat net bij de selectie toen ik een van mijn eerste wedstrijden bij de D-junioren speelde. Toen hij langs het veld liep stak hij twee vingers op naar me. Ik probeerde alles om twee keer te scoren en dat lukte ook nog.”

De oudste John, tweevoudig international voor het Nederlands elftal, debuteert op zijn zeventiende in het eerste elftal en is pas achttien jaar als hij kiest voor een transfer naar Fulham, dat ruim 4 miljoen euro voor de aanvaller betaalt. Het lucratieve contract geeft hem de mogelijkheid voor zijn familie te zorgen en een huis voor zijn moeder te kopen. Dan al vergelijkt hij zijn 11-jarige broer Ola met Robin van Persie: heel talentvol, maar koppig.

Wie hem heeft meegemaakt in de jeugdopleiding, zegt dat Ola John niet altijd de makkelijkste was. Maar ze herinneren zich ook zijn pretogen en zijn balbeheersing. John werd drie seizoenen geleden topscorer bij de B-junioren, voor Luc Castaignos, die deze zomer Feyenoord voor Internazionale heeft verruild.

Waar de loopbaan van Collins en Paddy, die eerder voor Heracles Almelo speelde, een neerwaartse spiraal vertoont, is de voetbalcarrière van Ola John net begonnen. Trainer Co Adriaanse gunde hem eind juli bij de blessure van buitenspeler Nacer Chadli een basisplaats in de wedstrijd om de Johan Cruijff Schaal, gewonnen van Ajax. In de competitiewedstrijd tegen AZ gaf hij de voorzet op het openingsdoelpunt van Marc Janko. Met een assist op het hoofd van Bryan Ruiz stond hij gisteren tegen Benfica aan de basis van de gelijkmaker.

„Ik kreeg vanavond veel ruimte”, vertelde Ola John na afloop. „De anderen waren moegestreden, ik was nog fit. Ik was teleurgesteld dat ik niet in de basis mocht beginnen, maar ben blij met mijn invalbeurt. Hopelijk kan ik me dit seizoen definitief in het elftal vechten. Ik voel dat ik nu al beter kan meedraaien dan vorig seizoen. Ik ben blij dat ik bij een titelkandidaat kan spelen. Toen Collins hier speelde, was FC Twente een middenmoter.”

De broers hebben een hechte band, ook met hun in Nederland geboren, „lieve, kleine” stiefzusje Faith (12). „Ik spreek Collins elke dag, via telefoon, sms en ping. Eigenlijk praten we dan alleen maar over voetbal. Vooral over de Premier League en welke spelers we goed vinden in Engeland. Ik krijg van mijn broers ook tips over hoe het zit in het voetbal. Ze vertellen me dat ik voor niemand bang hoef te zijn, zelfs niet voor Dani Alves [verdediger van FC Barcelona]. Ook zeggen ze dat ik mijn koppie erbij moet houden. Nooit denken dat ik er al ben.”

Waar Collins meteen koos voor het Nederlands elftal, speelde Ola John in 2009 nog voor Liberia bij het jeugdwereldkampioenschap in Nigeria. Hij schrok van wat hij zag bij zijn terugkeer in Afrika. Strenge beveiliging, kinderen met niets om het lijf en chaos rond de stadions. Het deed hem mede besluiten ook voor Nederland te kiezen. John speelde al in de nationale elftallen onder 17 en 19 jaar. „Als mens deed het me veel in Afrika te zijn, als voetballer kies ik voor Nederland.”