Homo-emancipatie

Vijftien jaar geleden vond Stephan Sanders dat het COC opgedoekt kon worden, omdat de homo-emancipatie af was. Hij meende ook dat het opengestelde huwelijk homo’s verplichtte zich aan de tuttige heteronorm van huisje-boompje-beestje te conformeren. Thans betoogt hij dat de Canal Parade, die hij eerst met het carnaval vergelijkt, homo’s tot openbaarheid verplicht en daarmee „een geloofwaardig privéleven” in de weg staat (Opinie & Debat, 6 augustus).

De Canal Parade verplicht homo’s nergens toe en wat we ons bij „een geloofwaardig privéleven” moeten voorstellen, blijft onduidelijk. We krijgen alleen te horen dat Sanders op straat zijn echtgenoot een arm rond de schouders wil kunnen slaan zonder zich af te hoeven vragen in hoeverre dat een politiek gebaar is. Als dat niet lukt, is dat volgens Sanders de schuld van de feestvierders.

De suggestie dat homoseksualiteit een privézaak is, roept de vraag op van wie Sanders gelijk wil krijgen.

Een hetero hoeft niet te proberen zich voor te stellen dat hij tot een seksuele minderheid behoort, want hij behoort niet tot een seksuele minderheid. Zodoende hoeft een hetero zich ook om het enkele feit van zijn seksuele geaardheid niet te schamen voor het carnaval. De mogelijkheid komt bij die hetero waarschijnlijk geeneens op. Waarom moet Sanders zich dan als homo schamen voor de Canal Parade? Kennelijk is de homo-emancipatie ook bij de homo’s zelf nog lang niet af.

Willem Melchior

Amsterdam

    • Willem Melchior Amsterdam