Googles brein

Google lanceert het Chromebook, een soort laptop, maar dan zonder harde schijf en zonder programma’s. Het enige dat er eigenlijk op zit is Google Chrome, bekend als internetbrowser, maar stiekem ook een besturingssysteem. De bedoeling is dat je alles online doet en alles online opslaat. Wil je tekstverwerken, dan gebruik je Google Docs, wil je foto’s bewerken, dan ga je naar Picasa, ook van Google. Wij van WC-eend...

Ook je gegevens bewaar je niet meer op je eigen schijf, maar online, op een van de vele servers van Google.

Het is een rare ontwikkeling. Ooit zaten we allemaal achter een terminal en stond er ergens anders in het gebouw een kamervullende mainframe computer. IBM bedacht de personal computer, iedereen zijn eigen apparaat. Het heeft de wereld veranderd. Nu gaan we dus weer terug naar af. Maar dan op grotere schaal. De hele wereld staat straks vol Chrome-terminals, de mainframe bij Google.

U denkt intussen vast dat onder deze column eigenlijk de foto van Alexander Klöpping moet staan. Nee hoor, ik ben het echt, want deze ontwikkeling heeft veel te maken met hoe hersenen werken. Of eigenlijk juist hoe hersenen niet werken.

In het brein wordt niks centraal opgeslagen. Alles zit verspreid. De programma’s zitten her en der; denken ergens anders dan herinneren, zien ergens anders dan taal. Maar ook de kennis zit verspreid. En dat is maar goed ook. Want dagelijks leggen ongeveer 9.000 hersencellen het loodje. Wie niest verliest er 400 in één klap. En wie een bloedstolsel in het brein oploopt verliest in een keer miljarden neuronen.

Stel dat het brein net zo zou zijn opgebouwd als het Googlesysteem. Dus alles wat er toe doet bewaard op één plek. Dan zou u zomaar wakker kunnen worden met een leeg hoofd. Net die 9.000 cellen weg waar alles werd bewaard.

Google zal tegenwerpen: die kans is wel héél erg klein. Dat klopt. Maar als het gebeurt is het drama ook meteen niet te overzien. Stel dat alles wat we doen daadwerkelijk bewaard gaat worden op de servers van Google en niet langer bij ons thuis. Ze zullen uiteraard zorgen voor fantastische back-ups op servers in diepe grotten. Er wordt een situatie geschapen waarbij de kans op het verlies van alle data van de mensheid héél erg klein is. Maar áls het gebeurt vergaat ongeveer onze beschaving.

Wat dat betreft is wat Google nu doet vergelijkbaar met wat er vooraf ging aan de bankencrisis, of de aardbeving in Japan. Een nieuwe Black Swan in de maak, een onverwachte ramp die achteraf logisch lijkt.

Leren we het dan nooit?

Victor Lamme

    • Victor Lamme