Een halve metrolijn in 16 jaar

Jacob Saulwick is verslaggever bij Sydney’s belangrijkste kwaliteitskrant: The Sydney Morning Herald. Daar schrijft hij over transport, de zaak waar Sydneysiders zich het meest over ergeren.

Bewoners klagen dat de stad te snel groeit. Hebben ze gelijk?

„De economie is de afgelopen tien tot vijftien jaar snel gegroeid. Daar heb je nu eenmaal veel mensen voor nodig. Aan de andere kant is er niet genoeg geïnvesteerd om die groei bij te houden. Misschien zouden mensen zich niet zo overweldigd voelen door de groei, als de regering het beter had gedaan.”

Wat is er dan misgegaan?

„De vorige regering van New South Wales was zestien jaar aan de macht. Ze hebben wel wat wegen gebouwd, maar wat betreft metro’s hebben ze het niet goed gedaan. Ironisch, want het was juist een Labor-regering, waarvan je zou verwachten dat ze openbaar vervoer belangrijk vinden. Elke twee tot drie jaar kondigden ze een ambitieus plan aan om treinen aan te leggen naar nieuwe voorsteden, maar voordat die gebouwd werden schrapten ze het weer, ten gunste van een nieuw plan. In zestien jaar hebben ze een halve nieuwe metrolijn aangelegd.”

Was het probleem dat ze geen geld hadden?

„Ze hebben het geld uitgegeven aan andere dingen. Bovendien was er lange tijd een aversie tegen lenen in Australië. De regering van New South Wales had steeds een overschot op de begroting. Tot mensen gingen zeggen: misschien moeten we gewoon wat meer uitgeven.”

Zijn er negatieve gevolgen van de snelle groei?

„Kinderopvang is een groot probleem. Je kunt gemakkelijk net zoveel uitgeven aan opvang als je verdient, want er is geen regulering van de prijzen. Verder vinden milieuactivisten het problematisch dat de grenzen van de buitenwijken steeds verder opschuiven. We hebben nu een hoge bevolkingsdichtheid op plaatsen die kort geleden nog werden beschouwd als landelijk, of als rustige kustgebieden.”

Een logische manier om groei te beperken, is om minder immigranten toe te laten. Waarom is het zo moeilijk om daarover te praten?

„Het ligt erg gevoelig, omdat je er niet op kunt vertrouwen dat mensen hierover praten om de goede reden. Ken je de uitdrukking ‘de hondenfluit hanteren’? Dat betekent dat politici iets zeggen dat niet direct racistisch is, maar dat wel bedoeld is om racistische sentimenten aan te spreken. Als politici zeggen dat ze achter een vermindering van immigratie staan, proberen ze soms gewoon racistische en xenofobe elementen in de samenleving voor zich te winnen. Je zou inderdaad een debat moeten hebben over de vraag of de stad al die nieuwe mensen kan hebben, maar het is moeilijk om dat te voeren.”

In New South Wales is dit voorjaar een nieuwe, liberale regering aangetreden. Wat moet die doen?

„Ze moeten bereid zijn om meer geld te lenen. En ze zullen vooral het vertrouwen van de bevolking moeten terugwinnen. Als een regering nu zegt dat ze een nieuwe metrolijn gaan aanleggen, rollen mensen met hun ogen en zullen ze het niet noodzakelijkerwijs geloven.”

    • Elske Schouten