Masekela is geestig en swingend

Hugh Masekela. Gehoord 12/8, Concertgebouw Amsterdam. ***

Zijn hele leven ageerde hij tegen apartheid en uitbuiting. Als banneling was muziek zijn spreekbuis. Niettemin heeft de muziek van de in ‘39 in Witbank, Zuid-Afrika geboren trompettist Hugh Masekela altijd een levendig karakter gehad. Met ongepolijste townshipjazz als basis zet hij met aantrekkelijke Afro-grooves aan tot bewegen.

Dat lukt Masekela ook in het Concertgebouw. Als een sportcoach spoort hij zijn publiek aan op te staan en te dansen. „,U mag zich laten gaan, we zullen het niet doorvertellen.” Om zich vervolgens tevreden af te vragen of zijn publiek zeker weet dat het niet uit Soweto komt? Zelf beweegt de zeventiger onophoudelijk, met nog soepele, bijna tot de grond reikende danskronkels.

‘Bra Hu’ Masekela brengt de Robeco-zomeravond vooral feestelijke crowdpleasers. Onweerstaanbaar swingend, overbekend en muzikaal weinig verrassend. Zijn klassieker Stimela (The Coaltrain) over het lot van Afrikaanse immigranten en hun ondergrondse leven in de mijnen van Witbank is bezwerend, getimed en theatraal als altijd. In het geestige Lady zet hij met veel kreten en poses de Afrikaanse vrouw neer.

Masekela’s improvisatie’s op flugelhorn zijn melodieus, maar ondergeschikt aan zijn zang met hese, onvaste stem. Zoetige liefdesliedjes zingt hij. De vuist van Masekela demonstreert nu vooral nog plezier.