De romantiek van het bendegevoel

Er bestaat niets mooiers dan het gevoel van ‘wij tegen de rest van de wereld’.

Aldus tweepersoonsbende Jamie Hince en Alison Mosshart, samen The Kills.

Alison Mosshart, lead singer of The Kills, performs on the Other Stage on the fourth day of the Glastonbury Festival in Worthy Farm, Somerset June 25, 2011. REUTERS/Cathal McNaughton (BRITAIN - Tags: ENTERTAINMENT) REUTERS

Hij zit op een lage bank, over zijn administratie gebogen. Zij kijkt naar buiten en verbaast zich over de mannen in Amsterdam, die volgens haar allemaal een lolly in hun mond hebben. Hij mompelt zonder op te kijken, maar is verrassend mededeelzaam over zijn angsten en remmingen. Zij houdt het luchtig. Hij is Brits en heet Jamie Hince; zij is Amerikaans, ze heet Alison Mosshart.

Samen vormen ze het duo The Kills, dat klinkt alsof Hince net de motor heeft aangetrapt, Mosshart achterop heeft genomen en ze nu samen de einder tegemoet rijden, begeleid door een knarsende gitaar, stroef werkende drumcomputers, voor de vuist weg zingend, terloops elkaar aanvullend, kronkelend om elkaars zanglijn.

Blood Pressures heet de laatste cd, de vierde sinds ze in 2000 hun verbond sloten. Na tegenvallende ervaringen in eerdere bands, vonden Hince en Mosshart hun heil in The Kills, en maakten drie succesvolle cd’s, met minimalistisch blues-achtige melodielijnen. De afgelopen jaren kwamen de twee om andere redenen dan The Kills in het nieuws: hij als echtgenoot van fotomodel Kate Moss, zij als medeoprichter van The Dead Weather, een opwindend kwartet met onder anderen ex-White Stripe Jack White op drums. Ondertussen werkte Hince aan de nieuwe cd, waarop The Kills vrijer en uitbundiger klinken dan tevoren. De gitaarriffs striemen als vanouds in ‘Future Starts Slow’, maar er zijn ook verzachtende klanken, van de mellotron en piano – en er werd zelfs een afslag richting reggae genomen, in de single ‘Satellite’.

Hij: „Er is de afgelopen jaren van alles gebeurd dat invloed had op onze stijl. Bijvoorbeeld dat Alison met andere muzikanten werkte, en ik eindeloos in mijn eentje in de studio zat, een beetje voor me uit te pingelen op een piano. Het gepingel kreeg een plaats in de liedjes. En ik schreef zomaar een reggaenummer. Ik schrok me dood.” Zij: „Ik vond het meteen een prachtig nummer.” Hij: „Maar het was reggae. En The Kills spelen geen reggae. Ik heb allerlei andere uitvoeringen uitgeprobeerd. Uiteindelijk hebben we het toch in reggaestijl gedaan.” Zij: „Hij maakt het altijd moeilijk voor zichzelf. Ik denk gewoon: ‘Vind ik het goed, dan ís het goed.’ ”

In bijna al hun liedjes zingen Hince en Mosshart gelijktijdig. Verschillend is alleen het volume, soms zingt hij harder, soms zij; alsof je de stem hoort van zowel de hoofdrolspeler als van zijn schaduw. Beschouwen ze hun liedjes als duetten? Zij: „Alles aan ons is een ‘duet’: zijn gitaar en die van mij, zijn stem en die van mij, zijn stiltes en die van mij.”

Hij: „Maar het heeft niet dezelfde connotatie als bij andere duetten. Als een man en een vrouw samen zingen, moet er doorgaans een sfeer van romantische liefde worden overgebracht. Bij ons gaat het om de romantiek van het bendegevoel.” Zij: „Al is het maar een tweepersoonsbende.” Hij: „Zo begon ooit onze samenwerking: we stonden samen in de oefenruimte, de gitaren klonken als kra-kra-kerranngg, de microfoons konden niet hard genoeg, en dan begin je tegelijkertijd te zingen: ‘yeeaahh – we’re doing it’. In die opwinding is het vanzelfsprekend om elkaar aan te kijken en elkaar toe te zingen. Er bestaat niets mooiers dan dat gevoel, van ‘Wij tegen de rest van de wereld’.” Zij: „Solidariteit, daar draait het om. Op die manier ontstond ons eerste liedje, ‘Black Rooster’, en werd de dubbelzang ons handelsmerk.”

Hij: „Niet dat wij de eersten waren die zo zongen. Ik hield altijd al van Blind Willie Johnson, de oude blueszanger en -gitarist. Hij zong met zijn vrouw, die precies tegelijk maar een octaaf hoger zong.” Zij: „Wij staan pas stil bij die dubbelzang als we er bewust voor kiezen om níet samen te zingen. Sommige nummers zijn te delicaat voor twee stemmen, op deze plaat, bijvoorbeeld ‘Wild Charms’ en ‘Last Goodbye’. Of ze zijn te zeer seksegebonden, dan is het logischer om de juiste mannelijke of vrouwelijke stem te gebruiken.” Hij: „Maar ook dan nemen we de zang dubbel op, en halen we één van de zanglijnen later weg.”

De twee schrijven allebei teksten voor de liedjes. Die van Mosshart zijn minder seksebepaald dan die van Hince. Zij: „Doordat ik in de ‘ik’- en ‘jou’-vorm schrijf; jij gebruikt meer ‘hij’ en ‘zij’.” Hij: „Omdat ik bang ben om persoonlijk te zijn, ik wil mijn ziel niet blootleggen. Mijn liedjes schrijf ik op basis van aantekeningen in mijn dagboek, maar ik zit er net zo lang aan te schaven tot de oorspronkelijke mensen en gebeurtenissen niet meer herkenbaar zijn.” Zij: „Het maakt niet uit. Hoelang je ook schaaft, uiteindelijk gaat het tóch over jou. Want jij hebt het gemaakt.” Hij: „Hoe ik dingen zie, dat kan ik aan de wereld toevertrouwen. Wat ik voel, is een andere zaak.” Zij haalt haar schouders op.

Er zijn wel meer verschillen tussen beiden. Hij zit het liefst thuis in de studio, zij wil zo vaak mogelijk op het podium staan. Zij: „Ik heb een huis in Londen, maar ik ben doorgaans onderweg, met The Kills of met The Dead Weather.” Hij: „Toeren lijkt heel leuk. Maar om eerlijk te zijn, de realiteit is vaak dit.” Hij wijst op de ongezellige hotellounge. Zij: „Voor mij is het een manier om mijn vrienden en familie te zien, want die wonen over de hele wereld verspreid.”

Hij: „De mooiste herinneringen heb ik aan onze eerste tournees, toen we nog alles zelf deden. We reden in een auto, gitaren en versterkers achterin, van stad naar stad, en wisten vaak niet waar we ’s nachts zouden slapen. Soms eindigden we ’s ochtends vroeg op een parkeerplaats voor vrachtrijders.” Zij: „Met bijbehorende vrachtrijders-wc’s.” Ze kijkt vies. „Dat zou ik niet als ‘mooiste herinnering’ noemen.”

Het album Blood Pressures is verschenen bij Munich Records. The Kills spelen op zondag 21 augustus op Lowlands.

    • Hester Carvalho