Baltische Standard

In het universum van Standard & Poor’s bestaat er ook nog goed nieuws. Niet dat we ons veel van dat bedrijf moeten aantrekken, vertellen alle Amerikanen opeens, maar landen die wel gunstig worden beoordeeld zijn er best gelukkig mee.

Het goede nieuws betrof deze week Estland, dat er een notch in waardering bij kreeg, en het toeval wil dat ik daar samen met die goede tijding van S&P ben neergestreken.

Heel verbaasd zijn de Esten niet, want in de twintig jaar dat het land een zelfstandige democratie is, blinkt het uit in ongekend optimisme. De Esten die ik spreek wijten hun succes aan hun flexibele geest. Ze passen zich zonder veel klagen aan alles aan. Het enige protest dat hier de afgelopen twee decennia heeft geklonken kwam uit de kelen van ontevreden Russische achterblijvers.

Dat aanpassen heeft haar wortels in een dramatisch verleden van constante buitenlandse overheersing. De opluchting over de veroverde vrijheid is zo groot dat de gretigheid waarmee de nieuwe tijd wordt omarmd bijna niet te stuiten is.

Ondanks een hoge werkloosheid (met 14 procent een van de hoogste in Europa) en een crisis die de economie de afgelopen paar jaar met 17 procent heeft doen krimpen, hebben de Esten zich zonder een kik te geven neergelegd bij fikse belastingverhogingen en bezuinigingen – omdat iedereen ervan overtuigd is dat die maatregelen nodig zijn. Daarom krabbelt het land nu uit de wereldcrisis omhoog en laten weinigen zich verleiden tot gemopper.

In dit beeld past het dat in dit dunbevolkte land de internetdichtheid uitzonderlijk hoog is, de IT-industrie bloeit als nergens anders, en, om maar wat te noemen, Skype er werd uitgevonden. De Esten zijn niet langer van gisteren. Ze zijn op meer dan één manier ingeplugd in de wereld.

Misschien is het verschil met Amerika en een goed deel van de overvoerde wereld waar wij in leven wel, dat wij inmiddels volledig zijn vergeten hoe het is begonnen – welke prijs er voor onze zorgvuldig opgebouwde welvaart is betaald. Dan kun je het maar weinig waarderen als het eens wat minder gaat.

Floris-Jan van Luyn

    • Floris-Jan van Luyn