'Ik kijk wat vaker in mijn achteruitkijkspiegel'

De tijdelijke verlaging van de overdrachtsbelasting moet de huizenmarkt weer in beweging krijgen.

Deze zomerrubriek volgt mensen op de huizenmarkt in Dordrecht, waar woningen gemiddeld 950 dagen te koop staan.

Wie: Henk de Vries (63)

Wat: Inspecteur van de Taskforce Huisvesting Arbeidsmigranten die controleert op illegale verhuur

Van buiten zou je niet zeggen dat er zeven illegale, Roemeense huurders wonen. Het huis met de bruine kozijnen in de Vincent van Goghstraat ziet er verlaten uit.

„Er ligt wel een slaapzak op de bank”, zegt een van de inspecteurs. Met zijn neus tegen het raam kijkt hij langs het te koop-bord en de vitrage. Er staat een lege eettafel op de mintgroene korrelvloer. Op een oude televisie ligt een ordner klaar – vast een makelaarsmap voor als er een bezichtiging is.

De inspecteurs willen alweer doorrijden als een kleine man in bedrijfskleding op de hoek wordt afgezet. Voordat hij de sleutel in de voordeur kan steken, wordt hij aangesproken door Henk de Vries van de Taskforce Huisvesting Arbeidsmigranten. Beet.

„Als er in een straat huizen te koop staan én Oost-Europese auto’s, weet je al genoeg”, zegt De Vries. Hij doelt op huiseigenaren met dubbele lasten die hun onverkochte woning aan arbeidsmigranten verhuren, al dan niet via een uitzendbureau. Wat ze soms ‘vergeten’ of niet weten is dat je een vergunning à vijfduizend euro moet hebben om kamers te mogen verhuren.

Het inspectieteam heeft sinds de oprichting in 2008 ruim 500 huizen gecontroleerd, vertelt wethouder Piet Sleeking. „De leefbaarheid en de sociale cohesie namen af. Er waren parkeerproblemen, geluidsoverlast door overmatig alcoholgebruik en huurders kenden wetten en regels helemaal niet.”

Sinds vorig jaar hebben zeventig huiseigenaren in Dordrecht een dwangsom opgelegd gekregen om de illegale verhuur te staken. „Het zijn meestal huisjesmelkers met meerdere panden”, zegt inspecteur De Vries. „Maar er zitten ook huizenverkopers tussen.”

De verhuurders vechten terug. Eén grote huizeneigenaar, een oud-raadslid, heeft ruim 180 procedures tegen de gemeente aangespannen – vrijwel allemaal afgewezen. Ook wordt het team bedreigd. Inspecteurs zijn vorig jaar gevolgd en hebben thuis kogelbrieven ontvangen. Vijf dienstauto’s zijn in de fik gestoken en er zijn twee granaten voor het kantoor gelegd.

De Vries is de enige inspecteur die met zijn naam in de krant wil. „Ik moet nog maar een jaartje”, zegt hij. „En als de burgemeester ons een bevel tot binnentreding meegeeft, staat mijn naam er ook altijd op. Maar ik kijk wat vaker in mijn achteruitkijkspiegel.”

De Roemeen in de Vincent van Goghstraat heet Toderita, is 26 en trekt binnen een blik budgetbier open. In de kamer staan vier koelkasten, in de gang drie paar slippers en twee paar gympen en in het stopcontact zit een crucifix met rode lampjes. Voor zeven huurders is het huis onwerkelijk smetteloos.

Toderita werkt voor Euro-ShipBuilding in Galati en verdient hier zestig euro per week als uitzendkracht. De huur wordt voor hem en zijn medebewoners betaald. „Sixty euro is good money for me”, zegt hij. „Work in Romania is shit.”

Zeven huurders levert een aardige dwangsom voor de huiseigenaren op, rekent De Vries uit. „Al snel zo’n veertigduizend euro.”

De makelaar, Cees Bor van Woonkoers, houdt de verkopers liever uit de publiciteit. Hij weet dat de woning wordt verhuurd. „Wij kunnen onze klanten adviseren hun woning niet te verhuren”, zegt Bor, „maar het blijft hun woning. En vijfduizend euro voor een vergunning is veel geld als je dubbele lasten hebt.”

Eppo König

    • Eppo König