'Ik ben gekidnapt door autoriteiten Israël'

Het Utrechtse raadslid Gadiza Bouazani wilde backpacken in Israël maar werd aangezien voor een activist en belandde in de cel. „Ze hadden me kunnen doodschieten.”

Vrienden hadden Gadiza Bouazani aangeraden naar Israël te gaan. Een mooi en gastvrij land, vertelden zij het Utrechtse gemeenteraadslid (PvdA). Bouazani besloot te gaan backpacken . Aansluitend zou zij vrijwilligerswerk doen bij een organisatie voor vluchtelingenkinderen op de Westelijke Jordaanoever. „Maar toen bleek mijn vlucht naar Tel Aviv vol activisten te zitten”, vertelt Bouazani, die in een Israëlische gevangenis belandde. Ze keerde een paar dagen geleden terug van het land dat zij „de komende jaren niet meer hoeft terug te zien”.

Volgens collega-raadslid Koopmans maakte u zich zorgen omdat er een verhoogde kans op acties was in Israël toen u vertrok.

„Nee, van tevoren wist ik niet dat het vliegtuig vol activisten zat. Pas tegen de tijd dat we gingen landen – na een vertraging van acht uur – hoorde ik van een medepassagier in wat voor gezelschap wij ons bevonden.”

Schrok u?

„Nee, want ik hoorde niet bij de activisten. Ik ging met vakantie.”

Maar bij de douane dachten ze daar anders over.

„De douanier vroeg mij wat ik in Israël kwam doen. ‘Backpacken’, antwoordde ik. Op de vraag of ik eerder een bezoek aan het land had gebracht antwoordde ik ‘nee’. Daarop gebaarde hij mij in een zwaar beveiligde wachtruimte plaats te nemen. Mijn paspoort nam hij in.”

U werd verhoord?

„Nee, dat gebeurde pas toen ik in de gevangenis zat. Zonder ondervraging werd ik bij het vliegveld gefouilleerd en in een zwaar beveiligde bus geduwd. Daar trof ik een handvol vrouwen aan. Ze vertelden dat ze waren uitgenodigd door een Palestijnse organisatie voor theater en dans. De douanier had de vrouwen gevraagd wat het doel van hun reis was. Uit solidariteit antwoordden zij: ‘Wij komen voor Palestina.’”

Via Twitter liet u weten dat uw mensenrechten in die bus werden geschonden.

„Het was er smerig en benauwd. We moesten twee uur om water zeuren. Toen enkele vrouwen uit wanhoop begonnen te schreeuwen, dreigden onze bewakers traangas naar binnen te spuiten. In de loop van de nacht werd de bus steeds voller. Om vijf uur begonnen wij te rijden – naar wat later een gevangenis in de Negev bleek te zijn.”

Daar werd u wel verhoord?

„Pas tien uur na aankomst. Ik kreeg geen toestemming om te bellen. Wel kwamen er twee ambassademedewerkers op bezoek. Zij raadden mij af een advocaat te nemen, want ‘het is algemeen bekend dat Israëlische rechters de standpunten van de regering overnemen.’”

De Israëlische autoriteiten vinden dat u had moeten aangeven dat u raadslid bent.

„Waarom zou ik? Ik kwam daar als toerist. In een democratie mag de wijze waarop je behandeld wordt niet afhankelijk zijn van je functie.”

Wat was uw grootste angst?

„Ik was bang dat ik lang zou worden opgesloten zonder dat iemand wist waar ik zat. Voor mijn gevoel konden de autoriteiten alles maken. Ze hadden me kunnen dood schieten – zo voelde het.”

Hoe zou u de actie kwalificeren?

„Ik ben gekidnapt. Dat heb ik tijdens mijn verhoor – twintig uur na aankomst in Israël – ook gezegd. De dienstdoende inspecteur zei dat hij dacht dat ik bij de activisten hoorde. Volgens hem hadden zij een demonstratie op het vliegveld gepland. Om die reden werd mijn vlucht scherp in de gaten gehouden. ‘Sorry’, zei hij. ‘Maar het komt door je Arabische naam.’ Twee uur later werd ik teruggebracht naar het vliegveld.”

Klopt het dat u een spreekverbod kreeg opgelegd?

„Nee. Ik heb mij uit eigen beweging terughoudend opgesteld. Ik voelde mij in Israël niet veilig genoeg om mijn verhaal te vertellen.”

Had u niet de neiging meteen naar Nederland door te reizen?

„Ik heb het overwogen. Maar op het vliegveld dacht ik: zet je angst om in kracht. Probeer de leuke kanten van dit land te ontdekken.”

Is dat gelukt?

„Ten dele. Ik heb aardige, gastvrije mensen ontmoet. Maar voorlopig heb ik genoeg van Israël gezien.”