En de juf eist geld als ze leerlingen moet straffen

Een agent die iemand in zijn been schiet en vervolgens geld eist; immers, hij ‘baalt ervan’ dat zijn slachtoffer hem in die positie bracht (NRC Handelsblad, 6 augustus). Een korpschef die verklaart dat zo’n agent die door angst een nieuwe functie krijgt mogelijk geen inconveniëntietoeslag meer ontvangt en dit opvoert als mogelijke schade, geheel voorbijgaand aan het feit dat deze agent de inconveniëntie overduidelijk helemaal niet had willen ondergaan: drogredeneren tot kunst verheven.

Het duizelt mij plots van de nieuwe mogelijkheden: Afghanistan-veteranen eisen geld van hun inheemse opponenten, want ook zij zijn natuurlijk door een morele verplichting orde op zaken te stellen in die vervelende positie gebracht (al met al een eersteklas inconveniëntie). Of het kleinere leed: de belhamel denkt toch niet dat juffrouw hem met plezier strafregels geeft? De arts die – ervoor opgeleid of niet – wakker ligt van de diagnose die hij of zij moet stellen. De rijexaminator die in de laatste minuut alsnog een noodstop moet forceren (‘balen natuurlijk, maar de situatie was ineens bedreigend’).

Korpsen blijken de claims te ondersteunen en vaak zelf uit te keren; een mooie aansporing voor een extra schotje. En dan wil Henks collega Judith ineens ook wel vaker door die enge wijk rijden. Ook zij is hier slachtoffer, niet?

We fantaseren verder: wordt ons beste slachtoffer niet dubbel gepakt: schot én schadeclaim? Alleen omdat de wetgever hem, geheel ongevraagd, aan de verkeerde kant van de lijn tussen goed en kwaad plaatst? Een creatieve maatschappij die al het geaccepteerde permanent ter discussie stelt: I love it.

René ter Riet

Culemborg