Amber ging naar de kermis

Fotograaf Ad Nuis en auteur Arthur van den Boogaard maken eens in de twee weken een foto ‘opnieuw’ en belichten de tijd ertussen.

Textielstylist en werkplaatsleider bij de biologische bakkerij Jambe, Amber van Vugt (38), liep in 1982 samen met haar jongere zus Maroesja (35) via het park Groene Hart naar de lentekermis in Monnickendam.

„We waren net verhuisd: van een kleine woonboot aan de Noordervesting naar een groot nieuwbouwhuis op de Tongnaald. In het dorp stonden we bekend om onze andere levensstijl. Mijn ouders waren yogaleraar. Wij aten vegetarisch. En mijn moeder maakte al onze kleren zelf. Alleen ons ondergoed kwam uit de winkel. En de schoenen; pedagogisch verantwoorde schoenen van het merk Piedro. Mijn vader noemde ons Holly Hobbie-kinderen. En op school zeiden ze soms zelfs dat wij anders roken. Ik vond dat moeilijk; wilde juist niet opvallen. Mijn zusje was anders, een meer opstandig kind, ging ook de strijd aan met mijn ouders. Ik deed dat minder. Ik kon van me afbijten, maar was ook bangig en verlegen. Daarbij zei mijn vader altijd: je moet niks, je mag. Dat gevoel had ik thuis echt. In het nieuwe huis hadden we eigen kamers en boven was er de zogenaamde naaizolder. Er waren dozen vol met lapjes, stoffen en bandjes en er stond een oude naaimachine waarmee mijn moeder de kleren maakte; voor mij was het een paradijs. Samen met Maroesja speelden we daar ‘winkeltje’. En zelf maakte ik al handwerktasjes. Mijn veel latere keuze op de kunstacademie in Den Haag voor de richting textiel komt daar vandaan. Ondanks dat grote huis waren we helemaal niet rijk. Op verjaardagen kregen we veelal nuttige cadeaus. Die blauwe paraplu van Maroesja is daar een voorbeeld van. Zij was dol op dat ding. Hij moest overal mee naar toe. Zij wilde naar de kermis, die elk jaar het dorp aandeed. Ik hoefde niet zo nodig, maar moest als oudere zus mee. Dat zie ik in mijn blik: een mengeling van angst en bescherming. Mijn vader was er ook bij. Hij heeft de foto gemaakt. Wat ik me verder herinner is een grote rode suikerlolly; een lekkernij die we normaal nooit aten.”

U kunt zelf ook een foto insturen. Nuis en Van den Boogaard nemen contact op als uw foto ‘opnieuw’ gemaakt wordt. Stuur aan: opnieuweenfoto@gmail.com

    • Arthur van den Boogaard