Voetballer en fan zoeken slaapplek

Ik bezocht een training van FC Utrecht, niet mijn favoriete club, maar ik was toevallig in de buurt. Langs de lijn, in de regen, twee meisjes van een jaar of zeventien. Ze hadden voor de gelegenheid met stift geel-blauwe vlaggetjes op de wang getekend, want FC Utrecht had drie Zweedse spelers gekocht. Eentje heette er

Ik bezocht een training van FC Utrecht, niet mijn favoriete club, maar ik was toevallig in de buurt. Langs de lijn, in de regen, twee meisjes van een jaar of zeventien. Ze hadden voor de gelegenheid met stift geel-blauwe vlaggetjes op de wang getekend, want FC Utrecht had drie Zweedse spelers gekocht. Eentje heette er Nilsson, zo heten er veel daar, de namen van de andere twee ben ik vergeten.

Vorig jaar kwamen ze vaak voor Ricky van Wolfswinkel, maar die was al bezet en verdween in de zomer naar Sporting, een club in Lissabon. De focus was verlegd naar de Zweden, want ze moesten toch wat.

Ik kende het verschijnsel van de trainingen bij Vitesse, een club die ik een paar jaar van dichtbij volgde. Daar stonden regelmatig meisjes met een spandoek vol hartjes voor Paul Verhaegh en Mads Junker, toen die verdwenen werden ze voor Lasse Nilsson en Piet Velthuizen, maar als er onverhoopt een andere voetballer interesse toonde, was het ook goed.

Soms werd die moeite beloond.

Ik logeerde ooit met vijf journalisten in een huisje, vanwege een ‘fanweekend’ in Center Parcs, toen er laat op de avond een voetballer binnenviel met een fan, een meisje van negentien. Ze zochten een slaapplek en het huisje met journalisten leek hem de beste optie, dan wist je tenminste zeker dat het niet uitlekte, de lijntjes zijn kort in de voetbaljournalistiek.

We maakten de mooiste kamer, voor zover je daar in een Center Parcs-huisje van kunt spreken, voor hem vrij. We lagen er met z’n allen de hele nacht wakker van. De volgende ochtend bleek dat ze de lamp van het plafond hadden getrokken en dat het bed was ingestort, dat hebben we toen gerepareerd. In de Jungledome, een overdekte attractie van Center Parcs, trof ik ’m weer, dit keer met zijn zwangere vriendin.

Dat meisje kwam later nog wel eens naar trainingen, geen idee of ze voetbalvrouw is geworden, ik hoop het voor haar, want er zitten voordelen aan vast.

Ik vergeet nooit de dag dat Tanja – de vrouw, of ex-vrouw dat kan ook – van de voetballer Stijn Vreven op de tribune van het Gelredome trots haar verjaardagscadeau liet zien: nieuwe borsten. Gekregen van Stijn, ze zei erbij dat de oude waren versleten.

    • Marcel van Roosmalen