Nederland hoorde niets van zijn premier

Wie gisteren via de website van de rijksoverheid de openbare agenda van minister-president Mark Rutte (VVD) raadpleegde, las dat hij, blijkbaar nog steeds, op donderdag 21 juli wordt verwacht op een Europese top over de eurocrisis. Zijn eerstvolgende openbaargemaakte activiteit blijkt de ministerraad van vandaag, 12 augustus, te zijn.

Van dynamisch leiderschap kan de Nederlandse premier deze weken niet worden beticht. Eigentijds als hij is, is hij regelmatig actief op het sociale medium Twitter. Maar zijn laatste ‘tweet’ dateert van 22 juli en betreft ‘de aanslag in Oslo’. Eén dag eerder meldde hij over de Europese top: ‘Er ligt een akkoord met hele forse betrokkenheid van de private sector. Goed resultaat voor Nederland en voor EU.’

Aan dat goede resultaat twijfelen steeds meer parlementariërs. Als hun al duidelijk is wat het resultaat eigenlijk is. Rutte zaaide op zijn persconferentie op 21 juli verwarring over de bijdrage van de private sector aan de reddingsoperatie voor Griekenland. Onduidelijkheid die niet afdoende werd weggenomen in een schriftelijk verslag dat minister Jan Kees de Jager (Financiën, CDA) vervolgens van de bijeenkomst in Brussel naar de Tweede Kamer stuurde. Ambtenaren van de ministeries van De Jager en Rutte praatten de Tweede Kamerleden woensdag bij over de financiële perikelen in de eurozone. Het resultaat was dat de Kamerleden nu zeker met spoed willen spreken met de politiek verantwoordelijken, op de eerste plaats premier Rutte zelf.

De man dus van wie al die tijd niets meer werd vernomen, terwijl de mondiale financiële crisis tot steeds verontrustender verschijnselen leidde en her en der in Europa politieke leiders vervroegd van vakantie terugkeerden. Maar Nederland hoorde niets van zijn premier, en trouwens evenmin van de vicepremier, CDA’er Maxime Verhagen.

Natuurlijk is de minister-president een goede vakantie gegund en evenzeer dat hij zich vermaakt op een evenement als Dance Valley. Uitgeruste en frisse bewindslieden, dat is vast ook een landsbelang. Zij moeten tenslotte hun overleg over de Rijksbegroting voor 2012 nu gaan voortzetten. Dat gebeurt onder allerminst ideale omstandigheden. De financiële crisis schept vele onzekerheden. De ‘vorige’ crisis, de kredietcrisis uit 2007 – voorzover er geen sprake is van een doorlopende crisis – leidde ertoe dat overheden banken moesten redden en vervolgens moesten snijden in hun eigen uitgaven. Wat nu de gevolgen zijn van onder meer de eurocrisis, staat nog te bezien. Reden voor optimisme is er zeker niet.

Nederland mag van zijn premier verwachten dat hij kenbaar maakt wat hem voor ogen staat bij het oplossen van deze crisis. En dat hij er is, als de omstandigheden daarom vragen.