Luid praten en opwinding - dat past hier niet

Driekwart van Nederland is platteland. Daarom deze zomer: de wereld van het dorp Opende. Vandaag de asielzoekers. „Wij gaan hier niet meer weg, nooit. We bouwden ons nest hier.”

Nederland - Opende - ( Groningen ) - 04-07-2011 Fam. Hana Foto: Sake Elzinga

Nehat Hana (47) heeft geluk gehad. Dat zegt hij zelf. In 1998 werden hij, zijn vrouw en vier kinderen als asielzoekers ondergebracht in Opende. Het gezin kreeg een huis in het nieuwbouwwijkje achter de gereformeerde kerk.

De Hana’s waren de eerste buitenlanders in Opende. En de eerste moslims. Er wonen inmiddels nog twee andere vluchtelingengezinnen in Opende. Afrikanen. De rest van het dorp is wit.

Nehat en zijn vrouw Violanda (43) moesten wennen in het dorp. Sinds hun vlucht uit Kosovo hadden ze vier jaar lang in overvolle asielzoekerscentra gewoond.

Wij komen van de Balkan, zegt Nehat Hana. „We zijn gevoelig en pittig. Ik had een kort lontje.” Hij was gewend luid te praten. Gesticuleren. Zich op te winden. „Dat past hier niet.”

Ze vonden werk. Hij in de metaal, zij in de zorg. Het dorp omarmde hen. In de eerste weken, Nehat Hana had nauwelijks spullen, klopte hij aan bij een buurman. Of hij wat gereedschap mocht lenen. De buurman kwam met een hele kist. Die is voor jou, zei hij.

Zonder auto is het lastig boodschappen doen in een dorp zonder winkels. De buurvrouw vroeg aan Violanda: moet je nog boodschappen doen? Ja? Wij gaan samen.

Op straat krijgt hij een mep op zijn schouder: ‘hé Hana, hoe is het?’ Hij drinkt af en toe een biertje in de kroeg. En als hij een stuk vlees op de barbecue legt, staat zijn tuintje zo vol. „Violanda kruidt het vlees met kruiden uit Kosovo”, fluistert hij. Als er een dag niemand langskomt, vraag hij zich af wat er is.

In 2007 hoorden de Hana’s dat ze in Nederland mochten blijven. Uit Opende gaan ze niet weg. Nooit. Wij bouwden ons nest hier, zegt Nehat Hana.

Ze gaan wel eens naar Kosovo. Zijn ouders wonen er nog. Na een week willen ze naar huis. De oudste dochter is getrouwd met een Kosovaar die zij ontmoette via internet. Ze hebben inmiddels een dochtertje. Dat gezin woont ook in Opende.

Hana heeft even geen werk. Het is de crisis. Ook in de metaal. Nu bouwt hij in het schuurtje van afvalhout een mannetje op een fiets.

Zijn droom is een schildersbedrijfje te beginnen met zijn drie zoons. En dan groeien. Slagen. Werken is alles. Hand ophouden kennen ze niet. Dat zegt hij vaak.

De twee oudsten doen de schildersopleiding in Assen. De jongste elektrotechniek. Hij leeft voor zijn kinderen. Hij is trots op hen. Hij is ook streng. Regels zijn belangrijk. En discipline.

Hij twijfelt nog over de naam van het bedrijf. Hana? Het betekent maan. Maar ‘Ideaal’ is ook mooi. Dat zegt precies wat hij wil zijn.

Het gezin zal erover stemmen.

    • Sheila Kamerman