Iets ongrijpbaars

Afgezien van de kleine tafels die dicht tegen de gevel stonden, had het gebouw eigenlijk niets waardoor het op een restaurant leek. In eerste instantie was ik er dan ook voorbijgereden, maar na een paar honderd meter was ik gaan twijfelen. In m’n spiegels had ik de kratten gezien die aan de zijkant van het huis opgestapeld stonden. Het zag er niet veelbelovend uit en de koffie zou er vast niet te drinken zijn, maar het was het eerste restaurant dat ik sinds m’n ontbijt tegengekomen was dus besloot ik het er op te wagen.

Ze was me halverwege de parkeerplaats tegemoetgekomen en had me begroet alsof ze me al dertig jaar kende en ik haar beloofd had die ochtend bij haar langs te komen. Terwijl we over de stoffige parkeerplaats naar het kleine terras liepen, vroeg ze of ik koffie wilde en gebaarde me te gaan zitten.

Op de tafel waaraan ze zojuist gezeten had lag dik gesneden brood met omelet. Ik koos de tafel ernaast omdat die het dichtst bij de deur stond en ik daar de muziek het best horen kon. De ballades van Chopin.

Ze vroeg me waar ik geweest was en waar ik naar op weg was en vroeg vervolgens of ik geen last had van de muziek. Ze draaide veel Chopin. Vooral de ballades en de nocturnes.

Ze vroeg me wat ik het mooist vond. Ik hield van Leonard Cohen. Vooral wanneer ik in de bergen was. Ze reageerde enthousiast en vertelde over hoe ze hem ooit ontmoet had en verliefd op hem geworden was. Ze had veel lp’s van hem, maar onlangs was haar platenspeler stuk gegaan waardoor ze nu alleen nog cd’s kon draaien.

Een cd van Cohen was hier midden in de Alpen natuurlijk nergens te vinden geweest, maar iets in de muziek van Chopin herinnerde haar aan zijn muziek. Iets ongrijpbaars. Zoals bijvoorbeeld een geur je plotseling ergens aan herinneren kon. Een herinnering aan iets wat je ook telkens weer vergat.

Ze nam een sigaret en luisterde zwijgend naar de dingen die ik niet hoorde, omdat ik Cohen nou eenmaal niet gekend had. Daarna bracht ze me koffie en vertelde ze me dat ik zo lang mocht blijven zitten als ik wilde, maar dat ze zelf weg moest. De koffie hoefde ik niet te betalen. Het was hier tenslotte geen restaurant. Ze glimlachte en gaf me een hand.

Ze was ver in de zeventig en maakte de sterkste koffie die ik ooit gedronken had. Ik dacht aan de cd van Cohen die in m’n auto lag. Ik zou hem zeker missen.

Taco Börger

Taco Börger vervangt Paulien Cornelisse, die enkele weken met vakantie is.