Elk stadsdeel z'n eigen trots, sfeer en club

Zaterdag begint de Premier League. Het duel van de Spurs werd vanmiddag afgelast. Over het doorgaan van de duels van Fulham en Queens Park Rangers was nog geen duidelijkheid. Alle clubs liggen in een volkswijk.

De rolluiken van de fanshop van Tottenham Hotspur zijn op klaarlichte dag op één na allemaal naar beneden gerold. ‘Fuck the police’, staat er met grote witte letters opgekalkt. Via een briefje verontschuldigt de club zich dat de winkel al om vier uur in de middag dichtgaat.

„Het is oppassen geblazen”, zegt een bewaker in clubtenue van de Spurs in de deuropening. „Onze winkel kan zomaar opeens ook een doelwit worden. Dat willen we voorkomen.”

Afgelopen zaterdag werd een kaartloket bij het stadion White Hart Lane wel door relschoppers verwoest. Vanmiddag besloot de Engelse voetbalbond FA dat de openingswedstrijd van de Spurs, thuis tegen Everton, niet zal doorgaan in de volkswijk die door een explosie van geweld wereldnieuws is.

Voetballen in volkswijken is al meer dan een eeuw onderdeel van het dagelijks leven in Londen. Elk stadsdeel heeft zijn bevolkingssamenstelling, zijn eigen sfeer en zijn eigen trots. Zo staan zaterdag, naast het afgelaste duel van de Spurs in Tottenham, ook thuiswedstrijden van Fulham en Queens Park Rangers (QPR) op het programma.

Maar Londen is even niet in de ban van het voetbal. Voor talloze winkeliers is het de afgelopen dagen een zaak van overleven geweest. Zo’n zestienduizend agenten proberen ’s avonds en ’s nachts nieuwe plunderingen te voorkomen.

„Ik vrees dat er hier niet gespeeld gaat worden”, luidt de juiste voorspelling van de baas van het Turkse restaurant Pavro Ocakbasi. Hij was er getuige van hoe protesten in de wijk Tottenham vlak voor zijn zaak uitmondden in de ernstigste ongeregeldheden sinds 1985. „Het is gewoon te gevaarlijk om te gaan voetballen.”

‘To dare is to do’, staat op de kraag van het Tottenham-shirt dat Matt draagt. Samen met vijf vrienden uit Reading heeft hij een rondleiding in het stadion van zijn favoriete club gemaakt. „De kaarten voor die tour hadden we al weken geleden geboekt”, zegt hij lachend.

Hij vervolgt: „Ik ben mijn leven lang fan van deze club. Mijn ouders, grootouders en andere voorvaderen komen allemaal uit Tottenham. Maar hier kun je nu niet meer fatsoenlijk leven. Het enige wat er voor ons nog over is, zijn de Spurs. En die zullen we trouw blijven bezoeken. Al die ongeregeldheden hebben niets met voetbal te maken.”

Voordat de avond valt maakt Matt zich via metrostation Seven Sisters uit de voeten. Hij hoopt zaterdag weer terug te zijn, zegt hij een dag voor de officiële afzegging.

Aan de andere kant van de stad maakt Dave zich in Shepherd’s Bush op voor het duel van ‘zijn’ Queens Park Rangers tegen Bolton Wanderers. De supporter loopt van het Loftus Road Stadium langs gebouwen van de BBC terug naar metrostation White City. De buurt straalt rust uit.

„Hier zal niet veel gebeuren”, zegt de in het blauw- wit gestoken Londenaar Dave. „De Rangers spelen al een eeuwigheid hier. We zijn na vijftien jaar terug in de Premier League. Eigenlijk is ons stadion veel te klein, maar de ambiance is heel bijzonder.”

Loftus Road Stadium ligt ingeklemd tussen de huizen. Als de bezoekende aan de achterkant via Ellerslie Road naar binnen gaan, passeren ze eerst talloze huisjes waarvan de achtertuin eindigt bij het stadion.

De Nederlander Martin Jol, voormalig coach van de Spurs, kijkt uit naar zijn competitiedebuut op de bank van FC Fulham. De afgelopen dagen was het in Hammersmith and Fulham ’s avonds onrustig, maar in de directe nabijheid van de oudste profclub van Londen ga je automatisch terug in de tijd. Wie vanaf metrostation Putney Bridge door Bishop’s naar het karakteristieke stadion Graven Cottage loopt, kan zich nauwelijks voorstellen dat de Engelse hoofdstad deze week op andere plekken in brand staat. Hier woont de Londense upperclass. Fulham wordt dan ook niet voor niets the happy club genoemd. „De spelers lopen hier met een lach op het gezicht rond. Ik hoop dat het zo blijft”, zei Jol eerder deze zomer bij zijn aanstelling.

De Cottage in de hoek van het veld is uniek. Aan de Riverside drinken de fans een biertje terwijl de boten op de Theems voorbij varen. Een standbeeld van Michael Jackson staat binnen de hekken van het stadion. Het is een eerbetoon van clubeigenaar Mohamed Al-Fayed. Het kwam de multimiljonair op kritiek te staan, maar de oude clubman die gasten vol trots een rondleiding geeft, haalt zijn schouders op. „De eigenaar mag doen en laten wat hij wil.”

Martin Jol weet als geen ander hoe groot de invloed van een clubeigenaar in Engeland is. De oud-voetballer van het Engelse West Bromwich Albion werd na een aantal succesvolle seizoenen door Spurs-voorzitter Daniel Levy aan de kant gezet. De Scheveninger is nog altijd populair bij de aanhang van de club, waar hij pas op de laatste speeldag met Fulham op bezoek gaat.

Rafael van der Vaart is nu de publiekslieveling op White Hart Lane. Vader Ramon van der Vaart heeft zijn zoon opgedragen deze dagen even veilig met vrouw en kind in zijn huis te blijven. „Ik ben heel vaak bij Tottenham geweest. Een echte volksbuurt. En daar houden wij wel van”, zegt de vader van de Nederlandse international.

Hij vervolgt: „Rafael vindt het schitterend voor die mensen te spelen. Maar het is daar nu heel gevaarlijk. Het leek zaterdag wel een slagveld in Tottenham. Het is te hopen dat het stopt.”

Tottenham, Fulham en QPR proberen alle drie de buurtbewoners van hun club met tal van projecten aan zich te binden. Zo heeft de Tottenham Hotspur Foundation als belangrijkste doelstelling: creating opportunities that change lives. Volksclubs en hun achterban zijn in Londen onlosmakelijk met elkaar verbonden.

    • Koen Greven