Het draait hier allemaal om 'ik'

Marcel van Roosmalen bezoekt een training om ‘het leven te verbeteren’.

Een deelnemer kan dankzij de training weer met z’n moeder bellen.

Nederland, Amsterdam, 08-08-2011 Een voorlichtingsavond in Amsterdam-Westpoort over de trainingen van Essence. Zoals zij zelf zeggen: 'Je verborgen talenten ontdekken, ervaren en toepassen.' ©Jan-Dirk van der Burg Burg, Jan-Dirk van der

Het bedrijf Essence – ‘Go for your best’ – organiseerde een open avond voor iedereen die meer (of nog meer) uit het leven wilde halen, we voelden ons aangesproken. Tevoren was er telefonisch contact met ene Lilian, die de persvoorlichting deed. We moesten beloven dat we de anonimiteit van de aanwezigen zouden garanderen, het waren vaak kwetsbare mensen.

Het bedrijf had een pand op industrieterrein Westpoort, een plek waar je ’s avonds weinig bekenden treft. Voor de deur stonden oud-deelnemers, ze hadden de Essencetraining eerder gevolgd en waren aanwezig om potentiële deelnemers ‘over de streep te trekken’. Op hun kleren zaten geplastificeerde kaarten met in hele grote letters hun voornaam.

Paul, een man met geverfde haren en borsten, omhelsde een dikke vrouw in een strakke broek, die meteen begon te roepen dat ze heel anders in de wereld stond dan een paar jaar geleden. Voornaamste verschil: ze was nu vrolijk.

„Ik heb heel veel stappen gezet.”

Paul: „Lekker.”

Ze dartelde naar binnen.

„Heerlijk om hier weer te zijn. Ik tintel.”

„Een wijf met power”, concludeerde Paul. „Ze is een eigen bedrijf begonnen. Ze heeft het verborgen potentieel in zichzelf echt aangeboord.”

Zelf had hij twee cursussen bij het bedrijf gevolgd: de Essence, en de vervolgcursus Source, die veel dieper ging. Hij had zijn authentieke bron van kracht ontdekt, een bijzondere ervaring. „We deden een oefening dat we op volle zee in een sloep zaten. We maakten water. Anderen wilden me helpen, maar ik had zoiets van: ik peddel zelf wel naar huis, joh. Toen wees een coach me erop dat ik altijd hulp afsloeg, een eyeopener.”

Hij nam een hijs van zijn sigaret en zei dat hij dankzij Essence ‘een potentiële vechtscheiding’ had omgezet in een echtscheiding en dat hij voordat hij zijn baan door een reorganisatie verloor er op het werk in ieder geval in was geslaagd om ‘kritiek- en verbeterpunten op een normale manier te verwoorden’. We concludeerden dat Paul alles kwijt was, maar dat hij lekker in zijn vel zat. Toen een andere oud-deelnemer hem om een vuurtje vroeg, gingen de gesprekken opeens over ‘roken in bed’, iets waar ik goddank nog niet aan was begonnen.

We moesten ons melden bij de inschrijfbalie waar voor iedereen een badge met de voornaam klaar lag. Naar de kantine waar persvoorlichter Lilian ons opwachtte met thee, taart en koek. Ze ramde het er nog maar een keertje in: iedereen was anoniem en de veiligheid van de deelnemers stond voorop! Ze sleepte ons mee naar de zaal waar de cursus werd gegeven. Er stonden plastic stoelen en de ramen waren er geblindeerd, dat was goed voor de concentratie.

Lilian: „Dan worden we niet gestoord door het zonnetje of het gekwetter van vogeltjes.”

Op de muur stond met zwarte verf de lijfspreuk van de organisatie: Creating a World that Works for Everyone out of Love, Care and Cooperation.

Lilian: „Elke keer als ik dat lees, denk ik: ja, zo is het gewoon.”

Een kwartier later zat ik met een badge met ‘Marcel’ op mijn T-shirt op de eerste rij. ‘Claudia’, een vrouw met een Duits accent in een mosgroene combinatie legde uit wat de bedoeling was. We zaten bij elkaar omdat we meer uit onszelf wilden halen of omdat we het anderen gunden dat ze meer uit zichzelf haalden.

„Jullie kennen de verhalen van oud-deelnemers en jullie vragen je ongetwijfeld af: ‘Wat doen ze bij Essence in de koffie?’”

Ze liet een stilte vallen.

„Niks.”

Dat klopte, ze dronken de koffie en de thee zwart bij Essence, ik had in de kantine de suikerpot niet kunnen vinden.

Claudia vertelde over zichzelf.

Dat ze hoogleraar was op een mij onbekende universiteit in Zwitserland, dat ze twee kinderen had en dat ze twee keer was getrouwd met dezelfde man.

Daarna legde ze uit wat de Essencecursus inhield.

Dat deed ze aan de hand van vragen als: Wie is er wel eens boos of geïrriteerd? Wie is er wel eens verliefd geweest? Wie heeft er wel eens een fout gemaakt?

Elke keer als iedereen de hand had opgestoken, zei ze ‘Hmmm, herkenbaar’.

Daarna werden oud-deelnemers aan de cursus een voor een naar voren geroepen om te vertellen wat zij aan Essence hadden gehad.

David, een Canadees die bij een telecombedrijf werkte: „Ik groeide niet meer. Nu groei ik weer.”

Claudia vroeg om een applaus.

„Dat doen we altijd bij Essence als iemand naar voren komt om iets te zeggen. Zo bedanken we David voor zijn lef.”

In het volgende half uur klapten we onze handen stuk.

Een vrouw met een moeilijke blauwe shawl om de hals vertelde dat ze in een groot ziekenhuis werkte. Vroeger had ze de neiging om patiënten af te snauwen. „Dan zat er een twintigjarige van 120 kilo tegenover me en dan dacht ik ‘schiet op, er wacht ook nog een leukemiepatiënt’. Nu weet ik dat het ook groot leed is als je zo jong zo zwaar bent. Ik ben empathischer geworden.”

Ze voegde eraan toe dat haar huwelijk ook beter ging.

„Mijn man gaat niet meer vreemd. Hij vindt mij weer het leukste. Ik ben veranderd door Essence.”

Ruud, een kale jongen van eind twintig, was veel initiatiefrijker op het werk en hij telefoneerde ‘anders’ met zijn moeder. „Vroeger drukte ik haar weg”, zei hij. „Dankzij Essence zijn we in gesprek gegaan en hebben we de pijnpunten weggewerkt. Nu bel ik soms zelf.”

Claudia tekende een grote zon op een flap-over. In de stralen schreef ze de uitspraken van oud-deelnemers.

– Ik zeg vaker nee.

– Ik ben blijer.

– Ik functioneer beter.

Toen dat klaar was zette ze met koeienletters ‘Ik’ in de zon, want het draaide allemaal om jezelf.

In kleine groepjes deden we een oefening met een vel papier. We moesten lijnen trekken, punten met elkaar verbinden en de leegtes inkleuren.

Het was een nogal intiem gebeuren, we mochten niet bij elkaar op het papier kijken. Toen het klaar was verklapte Claudia dat het gekleurde vlak ons niet-benutte potentieel was. Dat was in mijn geval nogal wat, werk aan de winkel dus, maar zo zou Claudia het nooit verwoorden.

„Het is jouw beslissing, als jij je niet verder wilt ontwikkelen vinden wij dat ook prima. Eet van onze cake, proef onze taart, drink onze koffie en ga wanneer je wilt, maar als je later alsnog een extra stapje wilt zetten naar een nog succesvoller leven ben je van harte welkom.”

Maar dan moest je wel 875 euro betalen, want dat kost de eerste stap naar een beter leven.