Gehackt? Een virus? Of gewoon paranoia?

Pulsar. Regie: Alex Stockman. Met: Matthias Schoenaerts, Tine Van den Wyngaert, Sien Eggers, Vincent Lecuyer, Stefan Perceval. In: 3 bioscopen. ****

Toen Alex Stockman een reclame op internet zag, was het idee voor zijn tweede speelfilm Pulsar geboren. Verf die radiostralen tegenhoudt. Zoiets als de hoedjes van aluminiumfolie die gekken in Amerikaanse films wel eens dragen die vrezen gehersenspoeld te worden. Ook Stockmans hoofdpersoon Samuel is er zo ernstig aan toe dat hij zijn muren met anti-wifi-verf beschildert, de ramen dichtplakt en zijn digitale telefoon inruilt voor het oude analoge bakelieten toestel van opa.

Pulsar is een inventieve, suggestieve technothriller die inspeelt op de aloude angst van de mens voor de machine. Terwijl we steeds afhankelijker worden van moderne communicatiemiddelen (e-mail, chat, mobiele telefoon) ontdekt apotheek-chauffeur Samuel dat hij niet meer kan vertrouwen op zijn levenslijnen met de buitenwereld. En net nu hij ze zo hard nodig heeft, want zijn vriendin Mireille loopt stage bij een prestigieus architectenbureau in New York. Wordt hij gehackt? Is het een virus? Niemand weet het. Of mist hij zijn vriendin gewoon zo hartverscheurend dat hij zijn greep op de werkelijkheid verliest?

Het is herkenbaar: wie zat er niet eens vloekend voor zijn computer met het idee dat het ding behekst was? Maar het knappe van Pulsar is de manier waarop Stockman de techo- en de psychothriller in elkaar laat overlopen. Computerproblemen kunnen een metafoor zijn voor Samuels eenzaamheid en angst zijn vriendin te verliezen, maar misschien is hij gewoon slachtoffer van een cyberstalker. De fantastische acteur Matthias Schoenaerts, die eerder dit jaar Rundskop droeg, imponeert opnieuw. Ook omdat Pulsar het niet van plot of psychologie wil hebben, maar van onbehagen. Daarvoor heeft Schoenaerts alles in huis: een goeie kop waarin een hoop omgaat waar je alleen maar naar kunt raden.

    • Dana Linssen