ik@nrc.nl

Het moet ergens eind jaren tachtig zijn geweest: ik, jongeman, zat te breien in de trein.

Om toch nog een beetje mannelijk over te komen, breide ik met hele dikke wol en hele dikke naalden.

Tegenover mij kwamen twee dames van rond de vijftig zitten en keken lang zwijgend en ietwat verschrikt toe.

Toen verbrak een van de twee dames de stilte en sprak onbeschaamd hoorbaar tegen haar buurvrouw: „Toch breien ze anders dan wij.”

Jeroen Manders

Ook een ikje maken? Stuur maximaal 120 woorden naar ik@nrc.nl

    • Jeroen Manders