Koekje van eigen deeg

Ergens is het wel amusant: China boos horen worden op de Verenigde Staten, waar ultrarechtse republikeinen, met hun weerzin tegen belastingen, inmiddels de hele wereldeconomie naar de gallemiezen dreigen te helpen. Het zijn immers de Chinezen die op het gebied van belastingen tot nu toe weinigen hebben weten te inspireren – als je de structureel ontduikende Chinese veelverdieners voor het gemak niet meetelt.

Maar de gespeelde boosheid van China past in het plaatje; de VS krijgen een koekje van eigen deeg. Hoe lang heeft China zich de Amerikaanse kritiek op het Chinese economische beleid, met haar voorkeur voor de staatssector, niet moeten laten welgevallen? Hoogtijd om het klungelende Amerika, dat enkel nog geeft om de persoonlijke belangen van een select clubje libertijnse rijken, eens de les te lezen over hun astronomische uitstaande schuld.

Maar Amerika laat zich de les niet lezen, en al helemaal niet door China. Want de werkelijkheid is dat China de Verenigde Staten harder nodig heeft dan andersom, en dat weten de Verenigde Staten. Inderdaad, China is de belangrijkste financier van de Amerikaanse schuld, maar een Amerika in het slop is een zuinige afnemer van Chinese export – nog altijd de motor van de Chinese economische groei.

Vandaar ook dat de door China veelvuldig uitgesproken wens om de dollardominatie van de wereldeconomie eindelijk te verruilen voor een wereld waarin de Chinese yuan medezeggenschap heeft niet meer is dan een wilde fantasie. China heeft daar geen enkel belang bij, niet in de laatste plaats omdat zijn enorme reserves voor het overgrote deel uit dollars bestaan. Internationale investeerders zullen zich ook pas tot de yuan willen wenden wanneer het politieke beleid en de overheid transparantie uitstralen. En op dat punt heeft China nog een veel langere weg te gaan.

Wat niet wegneemt dat China zich te barsten ergert aan de positie van de Verenigde Staten in de wereldeconomie. Want hoe is het toch mogelijk dat Amerika het epicentrum van de internationale financiële crisis is, terwijl de Amerikaanse dollar de veilige haven van de financiële wereld blijft?

Floris-Jan van Luyn