Een noodzakelijk volksfeest

De Canal Parade, die afgelopen zaterdag voor de zestiende keer door de Amsterdamse grachten voer, voltrok zich tot evident genoegen van de honderden deelnemers op de meer dan tachtig schepen en van de ruim 380.000 toeschouwers aan de kant. „One of the many highlights of August in Amsterdam”, zo definieert de Amsterdam Travel Guide het evenement. De Canal Parade is een toeristische attractie, een carnaval van Rio op zijn Amsterdams. Goed voor aandacht in media tot ver buiten de grenzen, en een massaal bekeken verslag op de televisie.

Je zou kunnen denken dat met dit volksfeest de homoseksuele en heteroseksuele geaardheid als gelijkwaardig worden geaccepteerd. Maar dat is niet zo. De Canal Parade blijft een uiting van noodzakelijk activisme. Het aantal homoseksuele mannen en vrouwen dat bij de politie melding maakt van discriminatie en geweld groeit. Die stijging hangt wellicht samen met toegenomen bereidheid tot aangifte. Dat zou goed nieuws zijn. Het betekent immers dat de gedupeerde c.q. het slachtoffer er effect van verwacht.

Intussen blijft de homoseksueel voor velen een vreemde eend in de bijt. Homograppen worden nog altijd routineus gemaakt. Terwijl het in Nederland al heel lang niets bijzonders is als een man en vrouw elkaar publiekelijk liefkozen, stoort 40 procent zich aan een door mannen in het openbaar uitgewisselde kus. Hand in hand lopen doen minnaars van gelijke sekse zelfs steeds minder. In het onderwijs kan nog altijd worden geëist dat een homoseksuele leerkracht niet voor haar of zijn geaardheid uitkomt, op straffe van ontslag.

Nederland was tien jaar geleden het eerste land dat het homohuwelijk mogelijk maakte. Niettemin kunnen ambtenaren weigeren homoparen in de echt te verbinden. Weliswaar wordt op geen enkel stadhuis een homopaar geweigerd, dat is het punt niet. Het gaat erom dat bij de burgerlijke stand gelegenheid bestaat om officieel een bepaalde groep mensen uit te sluiten van een voorziening die de wet voor iedereen openstelt, met inbegrip van de 1 miljoen homoseksuele Nederlanders (m/v/trans/autochtoon/allochtoon). De vuilspuiterij die zulke weigerambtenaren losmaken, klonk vorige week nog op Radio 1. Daar illustreerde een vertegenwoordiger van de SGP zijn knagende geweten door het sluiten van een homohuwelijk op één lijn te stellen met het sluiten van een polygaam huwelijk.

Buitensluiten is mentaal geweld. Tegengif bestaat uit luide en duidelijke deelname aan de Canal Parade door zoveel mogelijk breed herkenbare instanties. Dat Defensie dit jaar in uniform meevoer, is van groot belang. Deelname van de KNVB volgend jaar zou prachtig zijn.