Conflictentoptien

Rosanne Hertzberger schrijft over over het opportunisme en de selectieve verontwaardiging van activisten die zich verzetten tegen de blokkade van Gaza (Opinie, 3 augustus). Ze verwijt ons, ‘activisten’ van de Gazavloot, opportunisme vanwege het zogenaamde gemak om actie te voeren tegen die welwillende, democratische staat Israël. Het is haar blijkbaar ontgaan dat de vloot niet eens in de buurt van Gaza is gekomen door een botte, maar effectieve mix van dreigen met dodelijk geweld en lange gevangenisstraffen, diplomatieke en economische druk, en het inzetten van een van de machtigste legers in de wereld.

Hertzberger durft daarnaast zonder enig spoor van ironie de vraag te stellen waarom de activisten zich niet richten op de gruwelijkheden in Libië of Syrië. Nu, helaas kunnen wij ons niet opdelen en ons met alle onrechtvaardigheid in de wereld bezighouden, maar het zou in dat opzicht wel nuttig kunnen zijn om een soort ‘Ranking the Conflicts’ te beginnen, zodat we alles uit onze handen kunnen laten vallen zodra een land uit de toptien duikelt. Weg noodhulp, aandacht en empathie, want in het buurland zijn zojuist twee extra hongerdoden gevallen.

Waarom je druk maken over onrecht in het ene land, als er in het andere zogenaamd erger onrecht plaatsvindt? Een dergelijke manier van rangschikken maakt het in feite ook onmogelijk om je op te winden over problemen hier in Nederland, want die zijn natuurlijk te futiel voor woorden vergeleken met, bijvoorbeeld, massaverkrachtingen in Congo.

Dat er in Syrië tientallen burgers worden gedood door een bloeddorstig, autoritair regime is vreselijk, maar maakt dat de onrechtvaardige situatie in Gaza minder erg? Nee, natuurlijk niet. Zoiets voorstellen getuigt veel meer van opportunisme dan onze, zogenaamd gemakkelijke, deelname aan de Gazavloot.

Martijn Dekker

Politiek antropoloog aan de Vrije Universiteit en woordvoerder van de Nederlandse deelnemers aan de Gazavloot.

    • Martijn Dekker
    • Politiek Antropoloog aan de Vrije Universiteit