Lawaaierige chirurg maakt veel gevoel los

Cover van de DVD Monroe

Monroeimport via Britse webwinkels, niet Nederlands ondertiteld.6 afl. van 45 min.13,19 pond

Het eerste dat opvalt als James Nesbitt zijn mond open doet, is zijn dikke Ierse accent. Het is sappig en plat en past perfect bij de rollen van narrige mannen waarvoor hij voortdurend wordt gecast.

Nesbitt is een man voor frontaal sarcasme, voor onverhulde hatelijkheden. Tachtig kilo pestkop, en hij komt er mee weg.

De charme die het allemaal mogelijk maakt zit in dat accent, maar meer nog in de twinkel in zijn ogen onder die borstelige wenkbrauwen en het stoute knijpen van zijn lippen, waarmee hij het effect van zijn woorden meet. In zijn nieuwste tv-rol, als hersenchirurg Gabriel Monroe in de serie Monroe komen al die kwaliteiten samen.

Zijn kwaliteiten zijn wel gegroeid sinds de Noord-Ier furore maakte als Adam, de vriend van Rachel in Cold Feet. Cold Feet was vijftien jaar geleden een van de eerste fijnzinnige relatiedrama’s die een tijdperk van kwaliteitstelevisie aankondigde, en dat was voor een flink deel te danken aan de vrijbuiter die Nesbitt neerzette. Maar in de film Bloody Sunday (2002) glorieerde hij in een serieuze hoofdrol, als Ivan Cooper, leider van de mars die tot een gewelddadige dag in Noord-Ierland leidde.

In Monroe kan Nesbitt ook zijn serieuze talent kwijt. In eerste instantie is de acteur zeker gevraagd om zijn cynisme, want zo staat Monroe in het leven: alles is een grap en alles kan gezegd worden. Als zijn beste vriend in het ziekenhuis worstelt met liefdesverdriet en een andere baan wil zoeken, dan zegt hij olijk: „Je bent een loser Shepard. En je zult altijd een loser zijn. Maar wees dan tenminste een loser op een plek waar je wordt gerespecteerd.” Niet een tekst waar collega Shepard erg van opknapt.

Maar Monroe is ook een man in rouw. Jaren eerder kreeg hij zijn eigen 13-jarige dochter op de operatietafel na een ongeluk en hij kon haar niet redden. Dat maakt hem een furieus man, analyseert vriend Shepard. Waarop Monroe alleen maar zegt: „Iedereen die ’s ochtends opstaat en niet woedend is, is een idioot.”

Emotioneel zijn juist de momenten dat Monroe niets doet. Als hij in zijn dochters ongerepte kamer zit, stil, of alleen een lippenstift op haar tafel verlegt. Grote, lawaaierige man in zichzelf gekeerd: Nesbitt maakt veel gevoelens los.

Monroe is ziekenhuisdrama, met co-assistenten, patiënten en moeilijke operaties. Maar de ontwikkeling van het titelpersonage vormt het hart van het verhaal. Als serie bevindt Monroe zich daarmee in de hoek van Nurse Jackie en House: ook series die de formule overstijgen door elektriserende acteurs en kwaadaardige hoofdpersonen. Om wie je je toch bekommert, omdat ze zo geestig zijn.

Ron Rijghard

    • Ron Rijghard