Genieten van Britse vertelstemmen witty

Welke boeken passen het best in de koffer? Elke week een keuze uit de goedkope edities. Ellen de Bruin over Engelstalige pockets.

Cover van het boek Sh*t My Dad Says van Justin Halpern

Het beste boek van vorig jaar, The Thousand Autumns of Jacob de Zoet van David Mitchell, kwam ruim op tijd voor de zomervakantie al als kloeke pocket beschikbaar. Er zijn zelfs verschillende edities verkrijgbaar van deze spannende roman over een Nederlandse klerk die in 1799 op dringend advies van zijn beoogde schoonvader met een handelsschip naar Nagasaki vertrekt om geld te verdienen. Daar wordt hij verliefd op een Japanse vroedvrouw met een gehavend gezicht. Kies de Sceptre-uitgave (560 blz., € 12,95), die met de glanzende grijze kimono en de kakivrucht op het omslag. Die heeft namelijk achterin een handige lijst met de belangrijkste personages, een overzicht van belangrijke gebeurtenissen in Japan in de periode 1542-1873 (Nederland kreeg er in 1609 de eerste Europese handelspost) – én nog een fijn essay van Mitchell over het schrijven van historische fictie. Alsof het verhaal zelf nog niet mooi genoeg was: psychologische roman, thriller, historische roman en liefdesverhaal ineen. En gegarandeerd mét VOC-mentaliteit!

Wie in juni op de BBC naar de zesdelige detectiveserie Case Histories heeft gekeken, wil nu zeker Started Early, Took My Dog van Kate Atkinson lezen (Black Swan, 494 blz., € 9,95). Want die serie was de verfilming van Atkinsons eerste drie boeken over privédetective Jackson Brodie, die prima verdwenen vrouwen kan opsporen maar vroeger zijn eigen zus niet kon redden – en dit is deel vier. Wie de serie niet gezien heeft, moet bij het eerste deel (Case Histories) beginnen met lezen; met alle vier de boeken heb je voor een vakantie lang genoeg. Zachtaardig en toch hard zijn deze romans, zoals Brodie zachtaardig en toch mannelijk is. Een personage dat je mist zodra je de boeken uit hebt. Of misschien mis je gewoon Atkinsons witty-Britse vertelstem, vol compassie en oog voor absurditeit. In Started Early richt ze haar blik op vrouwen die geen kinderen hebben gekregen, onder wie een ex-politievrouw met overgewicht en een demente actrice, en op vrouwen die maar beter geen kinderen hadden kunnen krijgen. En natuurlijk op Brodie zelf. Nadat je de boeken uit hebt, kijk je nog dagenlang op Atkinsons manier naar je eigen wereld. Een heerlijk neveneffect.

Een hele roman laten vertellen door een vijfjarige protagonist – dat lijkt een uitgesproken slecht idee, een verteltrucje waar de lol snel af is. Maar wat Mark Haddon lukte met zijn autistische hoofdpersoon in The Curious Incident of the Dog in the Night-Time lukt ook Emma Donoghue met de kleine Jack in Room (Picador, 401 blz., € 9,95). Het uitgangspunt is gruwelijk: een Josef Fritzl-achtige man houdt het jochie samen met zijn moeder gevangen in een kamer. Jack is het product van een van de vele verkrachtingen en dus nog nooit buiten geweest; voor hem is de kamer de hele wereld. Het is een wonder dat Donoghue dit verhaal, inclusief ontsnappingspoging, geloofwaardig én spannend heeft weten te houden.

Een vrouw heeft net haar eerste kind gekregen, daarbij zo veel bloed verloren dat ze bijna doodging, en kan zich dan de hele bevalling niet meer herinneren. Ze voelt zich totaal van de wereld vervreemd. Maar daar gaat The hand that first held mine (Headline Review, 374 blz., € 10,95) niet over, blijkt geleidelijk. Het gaat wel over haar man, die zich na de bevalling óók ineens weer van alles begint te herinneren – maar dan over zijn eigen kindertijd. Ook lezen we over een plattelandsmeisje dat, vijftig jaar eerder, tegen de zin van haar familie in Londense kunstenaarskringen belandde. Wat die twee verhalen precies met elkaar te maken hebben, houdt Maggie O’Farrell tot het laatst spannend. En zoals al haar boeken is ook dit er weer een met tranengarantie.

Voor wie niet veel wil lezen, wel wil lachen én ontroerd wil raken, is $#*! My Dad Says van Justin Halpern (!t, 158 blz., € 9,95) het ideale boek. Veel twitteraars kennen het verhaal: na een verbroken relatie ging Halpern op 28-jarige leeftijd weer bij zijn ouders wonen. Zijn vader is een 73-jarige hork die geen zin uitspreekt zonder fuck of shit erin. Dus opende Halpern een twitteraccount met botte opmerkingen van zijn vader – leuk voor zijn vrienden. Al snel had hij honderdduizenden volgers en hingen de uitgevers aan de telefoon. Toen moest hij het nog aan zijn vader vertellen. Pak je spullen maar vast in, adviseerde zijn broer. ‘Fugitive style. Alleen de belangrijke dingen die met één hand te dragen zijn.’ Dit boekje vol grappen en jeugdherinneringen kwam er in elk geval. Het beschrijft zelf hoe.

Ellen de Bruin

    • Ellen de Bruin