Pedofiel begint vaak als dierenbeul

Bericht uut Velp, het spuuglelijke dorp waar ik opgroeide en waar mijn ouders nog steeds wonen, schuin achter ‘De Oude Jan’, een kerkje uit de vroege Middeleeuwen. Een buurjongen, een van de weinige Velpenaren met wie het contact nog normaal verloopt, zond me een filmpje van Omroep Gelderland.

Het ging over kattenmishandeling een stukje verderop. Aan de verkeerde kant van de Kennedylaan, een gebied waar ‘gewone mensen’ de baas zijn, werd de ene na de andere gewonde kat gevonden.

In beeld Tara, een lieve schat van een jaar of dertien uit de Merwedestraat. Ze had de haren gekamd en zat samen met haar moeder op een leren bankstel in een verduisterde huiskamer, de gordijnen met pantermotief waren gesloten. Moeder had een stuk prikkeldraad (?) op de linkerarm laten tatoeëren, Tara aaide haar kater Boris, die sinds kort nog maar drie pootjes had.

„Ik dacht gelijk: dit zit fout”, zei moeder over de dag dat Boris kreupel thuis kwam. „Ik tilde ’m op en zag het pootje er onderaan bungelen.”

De dierenarts constateerde een verbrijzelde heup en amputeerde een achterpoot. Moeder keek recht in de camera en riep iedereen met kapotte katten op om aangifte te doen.

Naar Velp, de buurt in waar we vroeger niet durfden te komen omdat de kinderen er, aangemoedigd door hun ouders die ’s zomers met al hun eten en drinken op straat zaten, met blaaspijpen op ons schoten.

Er waren inmiddels acht gevallen van mishandelde katten bekend, allemaal hadden ze iets aan de heup. Het had voor veel onrust gezorgd.

„Ik hou de bek dicht”, zei een vrouw uit de Alexanderstraat. Nadat ze ‘op de internet’ had geroepen dat het beter was als katten in hun eigen tuin bleven, was ze nogal bedreigd. Ze zei dat kattenbeulen - ‘en paardenbeulen trouwens ook’ – vies, vuil, smerig en laf waren. „Pak dan een duif, die schijten op mijn was.”

Ze had dus niks tegen katten, maar kattenbezitters moesten zich aan regels houden, want dat moesten hondenbezitters ook. Zelf had ze een hond.

Een man met een indrukwekkende blote buik, de rode sportbroek afgezakt tot over de heup, vatte alles samen: „Wij willen Animal Cops! Wilders zegt het ook: pedofielen beginnen vaak als dierenbeul, de gewone politie weet helemaal niet dat hier een tijdbom loopt.”

Zelf vond hij mensen met verzorgde tuinen – ‘met van die mooie heggen en van die bloemetjes’ – verdacht, maar hij had inmiddels begrepen dat de dader in een zilvergrijze stationwagon reed. „Als ik die hier zie, sleur ik ’m eruit”, zei hij.

De vraag ‘En dan?’ drong zich op.

„Gewoon”, zei hij. „Dan schup ik ’m! En daarna weet hij voor de rest van z’n leven hoe het is om een kunstheup te hebben.”

De plaatselijke dierenbescherming adviseert kattenbezitters in Velp-Zuid om ‘de boel’ voorlopig binnen te houden. Bezitters van een zilvergrijze stationwagon adviseer ik om met het openbaar vervoer te komen. Velp heeft een lelijk stationnetje.

Marcel van roosmalen

    • Marcel van Roosmalen