Lieftallig spel met strenge serveerster

Theaterfestival Boulevard Den Bosch: ‘Cucinema’ en ‘Vangst’. Gezien: 4/8 Theaterfestival Boulevard, Den Bosch. T/m 14/8. Inl: festivalboulevard.nl ****; ***

„Kunst is net zo vanzelfsprekend als dat vogels kunnen vliegen en een mens ademt.” Met deze woorden opende actrice Wendell Jaspers, van de voorstelling Kracht, gistermiddag het Theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Ze stond op een torenhoge stellage in het hart van de stad. Net als Jaspers koos artistiek directeur Geert Overdam voor een milde toon in zijn toespraak. Hij weigert in te gaan op „polderpolitiek” en „haatzaaierij” jegens de kunsten, staat geen moedeloosheid toe, maar legt het accent op een vitaal en artistiek hoogstaand festival. Volgens Overdam is kunst „autonoom en constructief genoeg om telkens nieuwe wegen in te slaan”. In deze moeilijke tijd voor de cultuur was het een waardige opening. Tot slot dwarrelden er duizenden rode, flinterdunne hartjes door de lucht.

Er komt veel moois naar Den Bosch; premières in verlaten boerenstallen en performances op verrassende locaties. De Vlaamse gezelschappen Laika en Circo Ripopolo brengen Cucinema, circustheater dat sfeervol begint als een film uit de jaren twintig. Opeens breken de filmacteurs door het witte doek, en transformeren tot toneelspelers. Dan ontwikkelt zich een vernuftig spel met een lieftallige maar strenge serveerster, een ober die komkommers snijdt met de scherpe bladen van een ventilator en een eierboer die zo zijn eigen recepten bereidt. Alle keukenmachines doen mee in deze wervelende show.

Fraaie verstilling is er ook, bij Vangst door Roos van Geffen. Zij interviewde op straat, achter een tafeltje en gewapend met een typemachine, voorbijgangers over hun angsten en verlangens. Dat levert helaas herkenbare antwoorden op over geluk en liefde.

Los daarvan brengen twee spelers een performance, waarin de actrice een dode man tot leven wekt, eerst teder, daarna genadeloos. De zeer geconcenteerde actie is bij vlagen meeslepend. Het is aan de toeschouwer om de performance te verbinden met de verhalen over angst en verlangen. Dat is niet eenvoudig. Niemand van de geïnterviewden zegt bijvoorbeeld: „Ik wil mijn dierbare geliefde uit de dood terughalen.”

Dat zou pas échte theaterpoëzie zijn.

    • Kester Freriks