Mensen willen gewoon effe titties kijken

Deze zomer is nrc.next op de Wallen. Vandaag: de stripclub.

Waar de vrouw aan de touwtjes trekt zonder het de man te laten merken. „No pussy touching.”

Stripclub La Vie en Proost, midden op de Amsterdamse Wallen. Een lapdance vanaf 10 euro. De kat Fifi krijgt te eten. En in het kantoor hangen vreemde valuta aan de deur om te kunnen checken. Foto's Thomas Donker. stripclub La Vie en Proost, bethlemsteeg, wallen. lapdance vanaf 10 euro, "no pussy touching" De kat Fifi wordt goed verzorgd en in het kantoortje boven hangen op de deur vreemde valuta om te kunnen checken. Je kan met pin betalen overigens. De beelden zijn ter controle gestuurd naar eigenaar Giel Swaan, 06-53380798 cswaan@wanadoo.nl ik heb geen reactie gekregen maar foto's zijn in goed overleg met alle betrokkenen gemaakt, onherkenbaar was een eis. THOMAS DONKER

„Tony, kom je even?” Glimlachend schuift een schaars geklede blondine een mobiel pinapparaat onder Tony’s neus. „Wil je even op oké drukken?”

Honderd euro voor twee piccolootjes Moët. Want de dames hadden dorst.

Tony, een nette jongen met één knoopje te veel open, vindt het allemaal best. Hij vermaakt zich wel in stripclub La Vie en Proost, midden op de Amsterdamse Wallen. Zijn collega aan de bar, die manisch de ene na de andere lapdance ontvangt, betaalt. Hij had zojuist een klappertje van twintigduizend gemaakt en je weet hoe het dan gaat. Voor je het weet maak je vijfentwintig op.

Maar die piccolootjes, dat was natuurlijk niet Tony’s idee. Een lapdance à 20 euro voor twee minuten was wel genoeg, wat hem betreft. Maar die dame vond het zo gezellig dat ze even komt kletsen. Ze haalt er een vriendin bij. Nog meer gezelligheid. En dan loopt er een derde langs die je even over de rug streelt en zegt: „Zou je die meiden niet wat te drinken aanbieden?” Water lusten ze niet.

„Jij kleedt hen uit, zij kleden jou uit. Dat is hoe het hier werkt”, zegt Tony lachend.

Stripclub La Vie en Proost bevindt zich achter een forse, zwarte deur aan het einde van een doodlopende steeg net achter de Trompettersteeg, de steeg waar elk uur van de dag een meute toeristen als een worst doorheen wordt gewrongen.

Na betaling van 5 euro ben je binnen en sta je oog in oog met een rits poedelnaakte vrouwen die op het geronk van Limp Bizkit aanrijden tegen een rits hongerige mannen op barkrukken. Daarachter staan drie rijen dik mannen geïntimideerd tegen de muur gedrukt; één stap te veel naar voren kost je geld. Ze vormen het decor van een toneelstuk met de bar als middelpunt. Een rollenspel waarin de vrouw aan de touwtjes trekt zonder het de man te laten merken. No pussy touching.

De prijs voor een biertje is 6,50 euro. Als je dat snel zegt is het niet eens zoveel. „Probeer maar eens”, zegt bedrijfsleider Lex, een joviaal type van 53 op sneakers. Samen met eigenaar Chiel zit hij onderuitgezakt in het shabby kantoortje op de eerste verdieping. Ze kijken tennis en zappen af en toe naar een van de elf camerastandpunten beneden. Naast de tv staat een digitaal scorebord met in grote rode cijfers het aantal betalende klanten tot nu toe. Dat cijfer kan oplopen tot 800 per avond, 80.000 per jaar. En dat op die paar vierkante meter.

La Vie is geopend alle dagen van de week. De bezoeker, 80 procent toerist, blijft gemiddeld een uur. Hij drinkt wat, drinkt nog wat, durft dan de stap naar voren te maken en maakt weer plaats voor de volgende.

Chiel, mede-eigenaar van wat bekende nachtcafés in de stad, kan wel stellen dat van al zijn zaken deze stripclub veruit de meeste omzet draait. Voor Lex, die tien jaar geleden zijn café op het Leidseplein al had ingeruild voor een leven van snooker, tennis en gitaarspelen, herleven gouden tijden. In La Vie is het altijd volle bak. Net als vroeger, toen het in Amsterdam nog zeven dagen feest was.

Chiel buigt naar voren en slaat met een pakje sigaretten een mug dood. „Weet je wat het is”, zegt hij. „Als je erdoorheen kijkt, is dit gewoon horeca.” Hij kocht de club vier jaar geleden samen met twee anderen, nadat de eigenaar niet door de Wet Bibob (om louche ondernemers een vergunning te kunnen weigeren) kwam. Wat ze kochten was het animeerconcept. Een eeuwenoud, universeel systeem, verfijnd tot in de puntjes.

De danseressen, allemaal zzp’ers, huren in de club een plaatsje op de bar en noemen zichzelf Lindsay, Jill, Jody of Sharon. Om de beurt mogen ze in ploegen van drie de bar opklimmen. Kleine lampjes hoog aan de muur, zichtbaar vanuit ieders ooghoek, vertellen wat ze mogen doen. De lampjes verspringen om de vijf minuten in vaste volgorde. Groen, geel, geel, rood.

Groen: nieuwe ploeg op de bar, dansen in bikini.

Eerste geel: lapdance zonder bovenstukje toegestaan.

Tweede geel: lapdance zonder slip toegestaan.

Rood: lapdance afmaken, op zoek naar drankje en plaatsmaken voor nieuwe ploeg.

Twintig minuten hebben de danseressen per ronde om zoveel mogelijk geld te verdienen. Een avond telt vijf à zes dansrondes. Een lapdance van enkele minuten levert, afhankelijk van het type dans, tussen de tien à twintig euro op. Van het geld dat mannen uitgeven aan haar drankje mag de vrouw 20 procent houden. Seksuele handelingen doen de vrouwen niet. Degene die het wel probeert ligt er in de groep snel uit; het drijft de prijs omlaag.

De danseressen, overdag student, huismoeder of aerobiclerares, regelen alles zelf. De bar, de muziek, de belasting. „Wij maken alleen de roosters”, zegt Lex, die intussen zwerfkat Fifi een zakje Sheba onder de neus schuift. Een mooie mix is belangrijk. Dus niet alleen raspaarden, daarvan raken bepaalde mannen geïntimideerd. En oud of jong maakt weinig uit. „Sommigen vinden het niets om met een hittepetit over haar nieuwste iPhone app te moeten kletsen.”

Het is allemaal onschuldig vermaak, benadrukt Chiel. Zakenmannen brengen hun relaties mee, Japanners hun reisleider. Voetbalteams duwen lachend de vrijgezel naar voren, of de schlemiel. Lex: „Mensen willen gewoon effe titties kijken.”

Chiel zet het raam naar de straatkant open. „Hoor je veel rumoer?” Deze zaak, zegt hij, levert veel minder gedoe op dan een zaak op het Leidseplein. „Dit zijn de Wallen, mensen zijn hier voorzichtiger.”

„En je hebt hier minder frustraties”, zegt Lex. „Vrouwen zijn, als je even op je beurt wacht, voor iedereen bereikbaar. Dat maakt het geheel tot een luchtig cakeje”.

Soms moet Lex wel ingrijpen. Dan zijn er overenthousiaste mannen die de corrigerende tik van de danseressen niet begrijpen. Mannen die de hele avond lopen te kwijlen zonder iets te drinken. Of mannen die niet betalen ondanks de rode bordjes ‘Lapdance vanaf 10 euro’. „Kunt u dat even voor mij oplossen”, vraagt Lex dan altijd vriendelijk.

Volgende week in deze serie over de Wallen: op zoek naar de oude penoze.