Een schrille alarmroep

Het is gewoon een heel schril geluid, het krijsen van kinderen. Alsof er iets vreselijks aan de hand is: het lijkt op een alarmroep.

En je kunt er geen enkele controle over uitoefenen. In die zin is het niet zo raar dat mensen zich eraan kunnen ergeren. Maar wetenschappelijk onderzoek naar het effect dat kinderlawaai op mensen heeft, is er niet of nauwelijks.

De effecten van lawaai in het algemeen zijn wel uitgebreid onderzocht en dan blijkt wat je verwacht: lawaai is slecht voor mensen. Ze kunnen er letterlijk ziek van worden, ook als er geen enkele sprake is van gehoorschade: stijgende bloeddruk, hart- en vaatproblemen. Volgens een rapport van de Wereldgezondheidsorganisatie en de Europese Commissie dat in april uitkwam (Burden of disease from environmental noise: Quantification of healthy life years lost in Europe) kost lawaai in West-Europa jaarlijks meer dan een miljoen gezonde levensjaren.

De ironie wil dat veel van het onderzoek naar lawaai zich richt op de effecten ervan voor kinderen. Zo blijkt dat kinderen die naast een spoorbaan of vliegveld wonen, slechter presteren op school dan kinderen bij wie het thuis relatief stil is. Een zeldzaam onderzoek naar crèchelawaai (Journal of Voice, september 2009) had als weinig verrassende uitkomst: hoe lawaaieriger de crèche, hoe heser, hijgeriger en opgewondener de kinderen spraken – waarbij onduidelijk blijft wat oorzaak is en wat gevolg.

Er zijn overigens ook mensen die zeer neutraal naar het krijsen van kinderen kunnen luisteren. Bijvoorbeeld de Amerikaanse onderzoekers die onlangs vaststelden dat de driftbuien van 2-jarige en 3-jarige peuters op betrouwbare wijze in te delen valt in screaming, yelling, whining, crying en fussing, waarbij sommige soorten bozer klinken en andere verdrietiger. Hun studie verschijnt binnenkort in het wetenschappelijke tijdschrift Emotion.

Ellen de Bruin

Ellen de Bruin is chef van de wetenschapsredactie van NRC Handelsblad en nrc.next

    • Ellen de Bruin