Bankier die 'de koude douche aanzet'

Risico-manager Koos Timmermans moet bij ING Bank een nieuwe strategie uitzetten, die strookt met alle strengere regelgeving die op banken afkomt.

Koos TIMMERMANS (1960) Lid Raad van Bestuur ING Groep. foto VINCENT MENTZEL/NRCH==F/C==Amsterdam, 11 september 2008 2008 ©Vincent Mentzel 2008

Op papier lijkt het een degradatie. Koos Timmermans verdwijnt uit de raad van bestuur van de ING Groep en wordt vice-voorzitter van ING Bank. Volgens het financieel concern moet dat vooral gezien worden als „een horizontale verschuiving”. In zijn nieuwe functie zal Timmermans de bank voorbereiden op de invoering van nieuwe regelgeving en een nieuwe strategie vinden die daarbij past.

De benoeming is daarmee ook alvast voorsorteren op de splitsing tussen bank en verzekeraar, die ING doorvoert. De verzekeraar wordt vermoedelijk volgend jaar in twee delen apart naar de beurs gebracht of verkocht. Zijn voorganger Eric Boyer de la Giroday gaat met pensioen.

Met de invoering van onder meer het Basel 3-akkoord, waardoor banken aan veel strengere kapitaalseisen moeten voldoen, is de benoeming van Timmermans logisch. Hij geldt als expert en is actief in werkgroepen van de internationale bankenlobbyclub Institute of International Finance die zich daarmee bezighouden.

Dat Timmermans ook de opdracht krijgt zich met de strategie bezig te houden is opvallender. De 51-jarige Rotterdammer is een risicomanager pur sang. Voor de parlementaire Commissie De Wit, die onderzoek doet naar de kredietcrisis, zei hij begin vorig jaar „dat ik in dit bedrijf ben aangenomen om af en toe de koude douche aan te zetten”. Hij is niet de snelle bankier in krijtstreep die graag deals maakt en daarover opschept, maar een bankier die meestal gekleed in grijze pakken die deals moet breken omdat ze te risicovol zijn. Jarenlang was dat geen populaire baan bij de snelgroeiende banken. „Tegen de stroom ingaan is best lastig”, zei hij oktober 2008 in deze krant.

Zijn benoeming in de raad van bestuur begin 2007 gold nog als opmerkelijk. Hij was een van de eerste zogeheten Chief Risk Officers die bij een grote internationale bank in het hoogste bestuursorgaan kwam. Andere banken volgden al snel het voorbeeld, toen de kredietcrisis kort daarop in alle hevigheid uitbrak.

Al snel werd Timmermans de man die geduldig aan de buitenwereld mocht uitleggen dat ING een riskante portefeuille van Alt A-hypotheken had opgebouwd in de VS als tegenhanger van de snelgroeiende spaartegoeden van de succesvolle internetbank ING Direct. De bank kon niet anders, zei hij dan. Later zou hij bij de Commissie De Wit toegeven dat ING de portefeuille ‘verkeerd had ingeboekt’. Hij was ook de eerste ING-bankier die openlijk ‘sorry’ zei in het televisieprogramma Zembla. Maar het was spijt omdat klanten hun vertrouwen in banken hadden verloren. Niet voor het veroorzaken van de kredietcrisis.

Timmermans begon na zijn studie Economie in Rotterdam bij ABN Amro . Van 1991 tot 1996 werkte hij in Dublin bij de financiële afdeling van IBM. Terug in Nederland klom hij bij ING op van hoofd van de financiële afdeling van ING Verzekeringen tot de hoogste risicomanager. Nevenfuncties heeft hij nauwelijks. Hij was betrokken bij het opzetten van de Duisenberg School of Finance en zit nu in de raad van toezicht van dat instituut.

Timmermans kwam eerder dit jaar samen met de rest van de ING- top onder vuur te liggen, omdat ze een bonus kregen terwijl het bedrijf nog niet van staatssteun af is. Timmermans ontving in 2010 een jaarsalaris van 750.000 en een bonus van 690.000 euro. Die bonus heeft hij, net als zijn collega’s, teruggestort.

    • Daan van Lent