Tijger twittert: ik heb honger

In de rubriek Jong schrijven jongeren over jongeren en media. Op de blog nrc.nl/jong staan meer columns, links en reacties.

Wat Twitter is, hoef ik niet meer uit te leggen. Ruim vier jaar geleden was het nog een selecte groep van met elkaar communicerende volwassenen. Tegenwoordig twittert iedereen, maar dan ook echt ie-der-een.

Neem bijvoorbeeld de kat van de buren. Met toevallig dezelfde naam als mijn kat. En nee, dit is geen ‘ik-niet-maar-een-vriend-van-mij-wel-scenario’. Want Tijger van de buren, die twittert.

Geen high-end Amerikaanse snufjes waardoor zijn gevoelens in 140-tekens op het web komen te staan, nee; mijn buurvrouw geeft hem een stem. En zelfs een politieke voorkeur, als ik zijn tweets zo lees.

Het doet me denken aan mijn jeugd. Wacht even, ik bedoel natuurlijk aan de tijd dat ik nog heel klein was. Toen gaf mijn moeder al mijn knuffels een stem. Zo’n hoog stemmetje, wat eigenlijk veel te ongeloofwaardig was voor een pluche Duitse herder. Hij vond altijd dat ik moest gaan slapen.

De kat van de buren twittert dus ook. Hij weet ook verdomd vaak de zelfontspanner te vinden, want foto’s van hem in de wasmand, op de bank, op het balkon of onder en in de kerstboom komen vaak genoeg voorbij.

Je huisdier een stem geven, het is wat. Voor een ramp-twitterdate, waar Marissa vorige week nog over schreef, heb je een nieuwe uitweg: „Mijn kat twittert net dat hij honger heeft, dus ik moet helaas echt gaan. Hij houdt van brokjes in gelei, met wild en lever. Als ik het niet op tijd in zijn bakje doe, vindt hij het baasje niet meer aardig…”

Tijger wordt voornamelijk gevolgd door andere katten: Snuitje, Doerak en Simba. Achter allen zit uiteindelijk een mens. Gaan we onze gedachtes, voorkeuren en wensen voortaan verstoppen achter onze dieren op Twitter? Is ons eigen leven niet boeiend genoeg? Of wordt het functioneel en twittert @Klara24 binnenkort dat ze gemolken moet worden?

Deniz Alkac