Kauffeld losjes op dreef

Greetje Kauffeld & Jan Menu Quartet. Gehoord 2/8, Kleine Zaal Concertgebouw, Amsterdam. ***

Even was er een traan. Het ontroerde Greetje Kauffeld om na vijftig jaar weer Wat een dag te zingen, met componist Dick Schallies in de zaal. Het was het liedje waarmee de zangeres Nederland in 1961 vertegenwoordigde op het Eurovisie songfestival. Nu zong ze een uitstekende jazzvariant op een bebopschema met een mooie natuurlijke melodie.

Er was een gevarieerd programma tijdens dit Robeco Zomerconcert met standards uit zowel het American als Dutch Songbook, naar aanleiding van de vorig jaar door saxofonist Jan Menu uitgebrachte cd. Zijn Dutch Songbook bevat verjazzte versies van liedjes als Pappie loop toch niet zo snel (Herman van Keeken) en Margootje (Wim Sonneveld). Net als Toen (Corry Brokken) werd door Kauffeld met innemende zwier gezongen.

Greetje Kauffeld (1939) is na Rita Reys een van de grote naoorlogse jazz-zangeressen. Ze brak door bij The Skymasters en bouwde een mooie internationale solocarrière op. Voor echt lenige swingimprovisaties, waar ze kracht in moet zetten, was ze nooit helemaal de geschikte vocaliste. Wel voor fijnzinnige met drama gedrapeerde ballades. Zoals Harold Arlens Ill Wind, dat ze kaarsrecht zong, haar blik op de kroonluchter.

Wat vooral opviel was hoe makkelijk Kauffeld haar hoge, lichte stem af en toe liet vallen in de noten. Ze zong met flair, timede aardig en ging soms juist prettig uit de maat, aangemoedigd door de zorgvuldige en creatieve begeleiding van pianist Jasper Soffers en bariton Menu. De soms onzuivere zang vergaf je haar. Kauffeld was losser dan weleer, waardoor vaak gehoorde teksten als die van Love for Sale echt tot leven kwamen.

    • Amanda Kuyper