De website was al online, dan creëer ik vast 'buzz'

Paulien Wesselink (27) heeft een onderneming met haar eigen tassenmerk 'o my bag' in Amsterdam. Ze laat haar tassen 'fair trade' maken in India en verkoopt deze inmiddels via diverse winkels. Foto: Peter de Krom

Naam: Paulien Wesselink (27), ontwerpt fair tradetassen

Opleiding: Internationale betrekkingen, Universiteit Utrecht

Bedrijf: omybag.nl

Doet dit werk sinds: een jaar

Altijd een carrière in de mode gewild?

„Vroeger wilde ik ambassadeur worden, het ‘klasje’ van het ministerie van Buitenlandse Zaken doen. Na een stage daar heb ik toch besloten om eerst een half jaar in New York te gaan wonen. De stad inspireerde me om mijn dromen achterna te gaan. Toen ik terugkwam had ik de keuze: solliciteren of, heel cool, een eigen bedrijf starten. Om nou op een grijs achterkamertje kantoorwerk te doen, trok me niet. Een gedeelte van mijn persoonlijkheid, mijn creativiteit, kon ik daar niet in kwijt.”

Waarom begon je met tassen?

„In mijn studententijd maakte ik al plannen voor een tassenbedrijf met een vriendin. Tassen voor young professionals zijn vaak van die glimmende Italiaanse aktekassen die drie-, vierhonderd euro kosten. Ik wilde graag een stoere tas maken, met wat meer schwung. Zo’n vintage leren schooltas vond ik heel leuk. Om de tassen wat meer humor te geven heb ik ze cheeky namen gegeven zoals Dirty Harry en Sleazy Jane. Ik wil graag dat mensen in eerste instantie niet doorhebben dat ze met een fair trade-product te maken hebben. Ik heb niet zo veel met dat belerende wat vaak aan fair tradeproducten kleeft.”

Waarom heb je dan toch voor fair trade gekozen?

„Ik vind het belangrijk dat je niet alleen maar voor jezelf leeft, maar dat je ook kijkt wat je voor anderen kan doen. Fair trade betekent dat de arbeidsomstandigheden in India, waar de tassen worden gemaakt, goed zijn. Er is een grote volkstuin en er werken mensen met een fysieke handicap. De tassen zijn gemaakt van ecoleer, chroomvrij gelooid leer. Mensen denken bij fair trade vaak aan in elkaar gefröbelde kettinkjes. Ik wil laten zien dat fair tradeproducten ook mooi kunnen zijn. Het is fashion first, dan fair trade en daarna functionaliteit.”

Heb je een ontwerpopleiding gedaan?

„Ik heb een cursus tassen maken gevolgd met de vriendin met wie ik het bedrijf begon bij het leerlokaal in Arnhem. Daarna zijn we naar Bali en India gereisd voor inspiratie. Bij terugkomst had zij meer behoefte aan vastigheid, ik ging alleen door. Het was gewoon een kwestie van proberen. Ik ben echt door schade en schande wijs geworden. Eerst stuurde ik leerproducenten in India en Nepal ontwerpen per mail en vroeg ze samples te maken. Ik zocht een beetje naar die verwassen look. Maar in april kreeg ik de 35ste sample binnen die ik lelijk vond. Toen dacht ik, ik ga zelf naar India toe.”

Ben je een geboren ondernemer?

„Mijn eerste tassen had ik al verkocht voor ik het juiste ontwerp had. Twee weken geleden was de launch party, de website was al in januari online. Dan creëer ik al een beetje een buzz in de aanloop naar de opening, dacht ik. Ik hoorde mensen niet zeggen ‘ik heb zo’n tas nodig’, dat heb ik zelf voor ze bedacht. Maar bij navraag klopte het wel. Ik heb 380 tassen besteld, zodat ik gelijk aan winkels kon leveren. De tassen liggen nu al bij Nukuhiva en Annliz in Amsterdam.”

Wat vind jij het moeilijkst?

„Eigenlijk is elk punt van het ondernemen best wel lastig. De eerste rude awakening was een lening krijgen. Zelfs een microkredietverstrekker wilde niet, terwijl ik dacht dat we gebakken zaten met ons gouden concept. Uiteindelijk heb ik een lening gekregen van de gemeente Amsterdam. De back officekant vind ik minder interessant. Ik heb nog geen rekening verstuurd. Maar er staan ook elke dag duizend dingen op mijn to do-list. Bestellingen doen, persoonlijke kaartjes schrijven. De eerste kopers moet je natuurlijk koesteren. Ik ben wel optimistisch, maar niet naïef. Daardoor zie ik overal kansen. Mensen hebben best wel eens gedacht: waar blijven die tassen dan? Dat het er nu staat, vind ik echt heel cool.”