Van gouden generatie naar niks... Hoe kan dat toch?

In 1996 wint de Nederlandse volleybalploeg olympisch goud, door in de finale Italië te verslaan. Foto Allsport De olympische finale in Atlanta 1996. De Nederlandse volleybalmannen vieren feest nadat de Italiaan Giani in de vijfde en beslissende set de laatste bal tegen de antenne heeft geslagen. Foto Getty Images 12 Aug 1996: The Dutch team celebrate their gold medal win over Italy during the mens Volleyball final at the Olympic Games at the Omni Coliseum in Atlanta, Georgia. Mandatory Credit: Allsport/ALLSPORT Getty Images

Zo maar een mededeling in de laatste nieuwsbrief van de Nederlandse volleybalbond Nevobo: ‘Op 3 september speelt het Nederlands mannenvolleybalteam in Eindhoven tegen Roemenië voor een plek in het pre-Olympisch Kwalificatie Toernooi.’

Het pre-OKT? Roemenië? Dat is een wedstrijd in de kelder van het mondiale volleybal, met in feite nul uitzicht op deelname aan de Olympische Spelen, volgend jaar in Londen. Zo diep is de Europees kampioen (1997) en olympisch kampioen (1996) gezonken.

Mannenvolleybal stelt in Nederland weinig meer voor. De competitie is afgezakt naar een bedenkelijk niveau, internationals spelen in het buitenland veelal bij kleine clubteams en de nationale ploeg weet zich niet meer te plaatsen voor de Europese kampioenschappen en wereldkampioenschappen. De plek in de World League is vorig jaar vrijwillig opgegeven en in de Europa League haalt Nederland niet eens de finaleronde. Het Nederlandse mannenvolleybal is internationaal aan een vrije val bezig.

Vandaag is het vijftien jaar geleden dat Nederland in een bloedstollende finale olympisch goud won bij de Spelen in Atlanta. Wie herinnert zich niet het beslissende punt, de ontlading, het ongeloof op het gezicht van bondscoach Joop Alberda en de uitzinnige vreugde van over elkaar rollende spelers.

De wedstrijd is zo memorabel dat het werd gekozen tot Sportmoment van de Eeuw. Een volleybalwedstrijd die meer tot de verbeelding sprak dan de Europese voetbaltitel in 1988. Kom daar nu maar eens om.

Maar wat is er na 1996 gebeurd? Hoe is het mogelijk dat de volleyballers zijn afgegleden naar de 29ste plaats op de wereldranglijst, nog achter landen als Egypte, Puerto Rico, Kameroen, Iran, Mexico, Algerije, Australië of de Dominicaanse Republiek? Het is een beschamend niveau voor een land dat twintig jaar lang onafgebroken op het mondiale podium zijn rol heeft gespeeld.

Vier voormalige bondscoaches analyseren het demasqué van Nederland als volleyballand.

    • Henk Stouwdam