'Mijn werk saai? Nooit!'

De website GothamSchools.org is een schoolvoorbeeld van een aanhoudende trend in de Amerikaanse nieuwsjournalistiek: daar waar traditionele nieuwsorganisaties als kranten en tv-zenders het laten afweten, springen lokale, gespecialiseerde websites in het vacuüm. In het geval van GothamSchools is New York de locatie; het openbare onderwijs in die stad is de specialisatie. „Wij proberen een ongelukkige samenloop van omstandigheden te corrigeren”, zegt hoofdredacteur Elizabeth Green: „De New Yorkers die de scholen willen verbeteren zijn energieker dan ooit, terwijl de lokale journalistiek afbrokkelt. Daardoor blijven zowel de resultaten als de uitdagingen van de hervormers onderbelicht.”

In tegenstelling tot de meeste Amerikaanse media streeft GothamSchools niet naar winst. Dus staan er geen advertenties op de site, waarvan de inhoud voor iedereen gratis beschikbaar is. De financiering komt grotendeels van OpenPlans, een non-profitorganisatie die streeft naar „meer burgerlijk engagement en een open overheid”. Maar ook de lerarenvakbond en de filantroop Ken Hirsh, bekend door zijn strijd voor meer keuze in het lokale schoolsysteem, zijn grote donateurs.

Daarmee lijkt de redactionele onafhankelijkheid van GothamSchools fragiel. Die vrees is ongegrond, bezweert Green. „Wij produceren op feiten gebaseerde, non-ideologische journalistiek over openbare scholen. We schrijven niet klakkeloos op wat donateurs willen dat we schrijven. Als zij hun ei kwijt willen, kunnen ze dat in de communitysectie doen.” Daar zijn inderdaad ook bijdragen van Hirsh te vinden.

Saai vindt Green de verslaggeving over het schoolsysteem in haar stad nooit. „Maar frustrerend? Absoluut.” Dat heeft allereerst te maken met de beperkte toegang tot de hoofdrolspelers. „Iedereen heeft zijn eigen agenda – de burgemeester, de onderwijskanselier, de lerarenvakbond, de scholen – dus iedereen probeert het contact met de pers maximaal te regisseren.” Notoir is de onbereikbaarheid van burgemeester Bloomberg, die zo goed als nooit interviews geeft. Green en haar vier redacteuren zijn daarom veroordeeld tot het bijwonen van ’s mans persconferenties.

Ook frustrerend is de verdeeldheid in het almaar scherper wordende debat, vindt Green. „Steeds gaat de discussie terug tot die ene kernvraag: is sociale ongelijkheid de ware oorzaak van de slechte schoolresultaten?”

Liever ziet Green dat partijen over deze onenigheid heen stappen. „Natuurlijk kun je het ene probleem niet oplossen zonder het andere aan te pakken. Dat betekent niet dat je niet moet streven naar het beste schoolsysteem. Dat streven volgen wij op de voet.”