Wat als Catherine Keijl was ontploft?

Kelemboots, vrouwenlaarzen gemaakt van oude tapijten uit Marokko, ik had me er nooit zo in verdiept. Zaterdag zat ik er per ongeluk middenin, in deze trend. De Stadskantine in Amsterdam, een plek waar je normaal prima kunt werken, zat vol opgewonden vrouwen – veel met vriendinnen, een enkeling met een zichtbaar balende vriend.

In de kelder was een sale, een volgens de aanwezige vrouwen ‘uniek’ gebeuren.

Theo Panzer, een op Ibiza woonachtige Duitser van 68, zat in de kelemboots, en was de avond ervoor halsoverkop met tweehonderd paar laarzen naar Amsterdam gereden. Theo leek me een vriendelijke man en ik vond ‘Panzer’ een geweldige achternaam voor een Duitser.

Hij had de afgelopen 35 jaar met zijn handel op de hippiemarkt in Ibiza gestaan. Sinds Sylvie van der Vaart en Lieke van Lexmond, vrouwen die hem verder niets zeiden, kelemboots droegen, liep het opeens geweldig. Hij liet me de laarzen zien.

Handgemaakt in Marokko, van oude tapijten dus.

Het hippe aspect ontging me.

De nutteloze zaterdag werd afgesloten op de Ikea-bank voor de televisie. Al zappend belandde ik bij geschiedenis24, een goeiige kwezel keek met Catherine Keyl terug op ‘zestig jaar televisie’.

We zagen de Catherine van 1981 met een enorme uilenbril wijdbeens in een verlaten straat van Belfast, Noord-Ierland. Er was daar toen een burgeroorlog, maar in beeld gebeurde niets. Goede televisie: verslaggever in verlaten straat die constateert dat het rustig is.

„Later besef je pas dat je toen je leven hebt geriskeerd”, zei Catherine. „In het hotel hoorden we bommen ontploffen.” En verder viel het haar op dat ze zich toen, als oorlogsverslaggever, helemaal niet opmaakte. Voor de kijkers was dat wel zo makkelijk: ze zag er nog precies hetzelfde uit, want voor geschiedenis24 had ze zich wel met van alles ondergesmeerd.

De gedachten dwaalden af. Wat als Catherine wel was ontploft? Ik had dan in ieder geval minder buiten gespeeld. Als kind keek ik graag televisie, het liefst al in de middag. Dat plezier werd ergens halverwege de jaren tachtig vergald door Catherine Keyl die ons met haar verschrikkelijke AVRO’s Service Salon – het eerste en laatste middagprogramma met meer dan een miljoen kijkers – de straat op joeg.

Het ging over huisdieren, kapsels en truien en mijn moeder keek het iedere middag. Volgens Catherine was het ‘heel makkelijk’ om over dat programma met dedain te praten. We moesten beseffen dat het interviewen van ‘gewone mensen’ veel moeilijker was dan praten met een minister.

We zagen beelden.

Ze droeg een roze bril met hartjes.

Naast haar medepresentatrice Amanda Spoel, de zwarte haren in een wrong.

Amanda droeg kelemboots, dat was toen ook mode.

Marcel van Roosmalen

Renske de Greef is met vakantie. Marcel van Roosmalen vervangt haar de komende weken.

    • Marcel van Roosmalen