Popje racet als michelinmannetje op grasbaan

Een op de drie Nederlanders woont op het platteland. Daarom deze zomer: de wereld van het dorp Opende. Vandaag: het motormeisje. „Grasbaanracen past bij het platteland.”

Kyra Wassenaar is een motormeisje. Ze is acht, gaat naar groep vijf en draagt een roze trainingsjack.

Haar neef Tony Roelsma van 19 doet aan grasbaanracen. Dat wilde Kyra ook. Het kwam helemaal uit haarzelf, zegt haar moeder Jessica Ploeg. „Ballet had ik ook prima gevonden.”

Een geluk dat Kyra’s vader gek is op motoren. Bouke Wassenaar (31) kocht een klein Chinees motortje toen Kyra zes werd. Zo een die je moet aantrekken als een grasmaaimachine. Het ding kostte nog geen 200 euro. Ze schoot ermee weg. En ze vond het heerlijk.

Hij ook.

Grasbaanracen is racen in een weiland op een ovale baan van zand of klei. Maar het risico is te groot. Hij heeft een eigen bedrijf in de gipsbouw. Stel dat hij een ongeluk krijgt.

En het is duur. Kyra rijdt nu een 50 cc. Die kostte 2.500 euro tweedehands. En er is beschermende kleding nodig, een nekbrace en een helm. Zodat Kyra van een poppig meisje verandert in een michelinmannetje. In de 50cc-klasse is ze het enige meisje. Ze is snel. Kyra laat haar bekers en medailles zien.

De bel gaat. Een vriendinnetje komt Kyra ophalen om te skaten. Weg is Kyra.

Bouke gaat voor naar de schuur. Daar staat de volgende motor: een 65 cc. Hij strijkt over het chroom.

Elk kind in Opende sport. Opende heeft het provinciaal predicaat ‘sportdorp’. Er zijn er vijf van in Groningen. In een sportdorp is veel keuze. Traditionele sporten als voetbal, gymnastiek, korfbal of tennis. Maar ook nieuwere sporten als Zumba en nordic walking. En iedereen kan meedoen. Het doel is om zoveel mogelijk mensen aan het sporten krijgen. Dat is gezond. Het bevordert de eenheid in het dorp. Sportende jeugd hangt niet op straat.

Grasbaanracen is populair in Noord-Nederland. Ook in Opende. Vooral bij jongens. Na schooltijd kun je overal het geronk horen. Jaarlijks is er een internationale grasbaanrace in de weilanden van Opende. Wie niet racet, staat in het publiek.

Vrijwel elk weekend rijdt Kyra een wedstrijd. Dat betekent twee dagen in touw voor enkele minuten racen. Wel schitterende minuten.

Wat is er zo mooi aan grasbaanracen? Kyra vindt het gewoon „leuk”. Haar vader groeide ermee op. Als zesjarige ging hij met zijn moeder naar de race kijken. Hij vindt de snelheid het mooist. „Die kleintjes gaan gauw 80 kilometer per uur.”

Het is avontuurlijker dan op de weg racen, zegt Jessica. „Het past bij het platteland. In de stad is er geen ruimte voor. Het is de geur. Van olie. En van opspattende aarde.” Als het ver weg is overnachten ze in de camper. ’s Avonds barbecuen. Dan is het gezin er lekker even uit.

    • Sheila Kamerman