Lochte uit VS blinkt uit met vijf titels

De Amerikaan Ryan Lochte behaalde in Shanghai vijf wereldtitels en zwom één van de twee wereldrecords in blote bast. Foto Reuters Ryan Lochte of the U.S. waves to the crowd as he leaves the poolside after winning the men's 400m individual medley final at the 14th FINA World Championships in Shanghai July 31, 2011. REUTERS/Christinne Muschi (CHINA - Tags: SPORT SWIMMING AQUATICS) REUTERS

De wereldkampioenschappen langebaan in Shanghai hebben slechts twee wereldrecords opgeleverd. Twee jaar geleden, op het hoogtepunt van het ‘snellepakkentijdperk’ (2008-2010), leverde het belangrijkste zwemtoernooi buiten de Olympische Spelen liefst 43 wereldrecords op. De ultrasnelle pakken, die hielpen het drijfvermogen te verhogen, werden vorig jaar afgeschaft op aandringen van zwemmers en coaches, omdat ze te veel invloed hadden op de prestaties.

Een van de twee wereldrecords die in Shanghai sneuvelden kwam op naam van de zwemmer die huiswaarts keert als ’s werelds beste van dit moment, de Amerikaan Ryan Lochte. Lochtenator, die de onderlinge strijd met landgenoot Michael Phelps jaren geleden aanging en die strijd deze WK met glans won, vestigde een nieuwe beste tijd op de 200 meter vrije slag (1.54,00). „Iedereen dacht dat, na de pakken, nooit meer een wereldrecord zou worden verbroken”, zei Lochte. „Ik wilde bewijzen dat iedereen het mis had.”

Gisteren verbrak de Chinees Sun Yang voor eigen publiek verrassend het oudste wereldrecord dat nog in de boeken stond, dat van de 1.500 meter vrije slag. Het was een van de weinige records die het tijdperk van de ‘drijfpakken’ had overleefd. De Australiër Grant Hackett zwom tien jaar geleden bij de WK in Fukuoka een tijd van 14.34,56 minuten. Sun dook daar 0,42 seconde onder.

In Shanghai werden ook een paar nieuwe zwemsterren geboren. De jonge Australiër James Magnussen, die tot vorige week een relatief anoniem bestaan leidde in Port Macquarie, werd in één klap de snelste zwemmer op aarde over 100 meter. The Missile, zoals de Australiërs hem direct gingen noemen, is pas twintig. Ondanks de ‘terugkeer naar textiel’ zwom hij in Shanghai tweemaal onder het legendarische wereldrecord (47.84) dat Pieter van den Hoogenband tijdens de Olympische Zomerspelen van Sydney (2000) vestigde en sindsdien alleen in glimmende pakken van polyurethaan werd verbeterd.

Ook de Amerikaanse ploeg schoof een nieuw supertalent naar voren: de net 16-jarige Melissa Missy Franklin. Zij behaalde drie keer goud, onder meer in het rechtstreeks gevecht op de 200 rug met de iets oudere Sharon van Rouwendaal (17). Franklin was bijna drie seconde sneller.

Maar het meest in het oog sprong het duel tussen haar beide landgenoten Phelps en Lochte, dat als een rode draad door het toernooi was vervlochten. En niet Phelps, maar Lochte kwam verrassend als winnaar uit de strijd, met vijf wereldtitels. Hij werd uitgeroepen tot beste zwemmer van het toernooi. Toch blijft hij liever in de rol van underdog. „Ik denk niet dat ik de beste ben. Vijf medailles is geweldig, maar ik weet dat ik nog sneller kan.”

Landgenoot Phelps (26), met veertien gouden medailles veruit de beste olympiër aller tijden, moest in Shanghai genoegen nemen met ‘slechts’ vier wereldtitels. Zijn totaal aantal gouden WK-medailles kwam op 26.

Phelps, die de laatste jaren moeite had zich te motiveren en in Shanghai bleef roepen dat hij niet in vorm was, reageerde strijdlustig, maar erkende dat zijn rivaal hem tot extra huiswerk dwingt.

Maar volgend jaar, bij de Spelen in Londen, gebeurt het pas echt, waarschuwde Phelps. Daar zwemt hij zijn laatste grote toernooi. „Ik moet weer gaan doen wat ik vroeger deed. Niet opgeven, dat is het beste wat ik de komende twaalf maanden kan doen.”