Misschien moeten we in China voetbalasiel aanvragen

DAVID: Wat er nu bij Arsenal gebeurt doet me zoveel pijn. Zulke mooie idealen! Wat een wreed lot.

SIMON: Veel van je medefans geven Arsène Wenger de schuld. Hij is immers al 15 jaar de baas. Maar jij pleit hem vrij?

DAVID: Het scheelde haast niets of zijn visie was waarheid geworden: Arsenal als het Nederland van ’74 herboren. Alleen bizarre pech hield ons tegen – Robin van Persie die rood krijgt omdat hij tegen Barcelona probeert te scoren, bijvoorbeeld. Of die gekke verdedigingsfout tegen Birmingham vorig jaar. Of...

SIMON: Genoeg, alsjeblieft. Vorige week sprak ik mijn neef, ook zo’n Arsenal-fan, en hij heeft elk incident al uitvoerig beschreven.

DAVID: En spelers die Wenger als zonen behandelde, tonen nu hun minachting voor zijn idealen. Hij heeft Cesc Fabregas en Samir Nasri gemaakt. Nu willen ze vertrekken. Nasri was blijkbaar ‘vereerd’ dat Manchester United hem wilde hebben. Ik voelde me werkelijk misselijk.

SIMON: Je kunt Nasri niet de schuld geven.

DAVID: Dat doe ik wel. En Fabregas wil naar Barcelona.

SIMON: Ja natuurlijk. Ik wil ook naar Barcelona.

DAVID: Weet je wat me echt dwarszit? Arsenal-fans zonder historisch besef. Zij denken nu dat Wenger gefaald heeft, omdat hij ondanks het mooie voetbal al zes jaar niets heeft gewonnen. Maar vóór Wenger won Arsenal ook niet zoveel! En het speelde toen het saaiste voetbal van Europa. Nick Hornby schreef het in Fever Pitch: een stadion vol mensen die er niet wilden zijn. Wenger heeft dat allemaal veranderd.

SIMON: Wanneer besefte je dat je een probleem had?

DAVID: Probleem?

SIMON: Arsenal-fans hebben vaak zeer intensieve en niet geheel gezonde relaties met hun trainer. Hornby droomde soms van George Graham, die hij als vaderfiguur beschouwde.

DAVID: Ik niet. Mijn voetballende vaderfiguur is mijn vader. Oké, ik geef toe: ik heb een irrationele band met Wenger. Maar goed, ik ben met Boring Arsenal opgegroeid. Daarna viel ik voor het Nederlandse voetbal. Uiteindelijk heb ik zelfs voetbalasiel aangevraagd en ben ik naar Amsterdam verhuisd. Vervolgens komt Wenger, en hij tovert Arsenal om in Oranje. Hoe zou ik niet van hem kunnen houden?

Laatst speelde Arsenal in Hangzhou en de Chinese fans kwamen met een grote spandoek met de tekst, ‘Stijl is één, kampioenschap is twee’. Misschien moet ik nu voetbalasiel in China aanvragen.

SIMON: Ga daar op de bank liggen en we beginnen de behandeling.

DAVID: Wat?

SIMON: Arsenal-fans zaten met George Graham in een destructieve relatie opgesloten. Hij dwong jullie naar slecht voetbal te kijken. Jullie werden ongelukkig. Wenger redde jullie, en nu kun je zijn tekortkomingen niet zien. Ik bedoel, hij speelt al jarenlang met een achterhoede vol smurfen en zonder echte keeper. Wiens schuld is dat? Als fan van het Nederlandse voetbal – als de chroniqueur van het Nederlandse voetbal – moet jij de parallellen toch kunnen zien?

DAVID: Welke parallellen?

SIMON: Met Cruijff! Allebei doen ze alsof het oneerlijk is om met een echte keeper wedstrijden te winnen. En nu wordt Wenger helemaal een Nederlander: als je niet kunt winnen, gooi het dan op de morele toer. ‘De tegenpartij schopte. Barcelona is steriel. Wij speelden het mooiste voetbal.’ Dat klinkt toch wel bekend?

DAVID: Hij is als Cruijff, maar dan op een goede manier.

SIMON: Dit is waandenken. Zowel bij Ajax als bij Arsenal moeten spelers hun loyaliteit aan de revolutionaire idealen betuigen, ook al gelooft buiten de oude revolutionaire leider niemand nog in die idealen. Hoe ouder Wenger en Cruijff worden, hoe meer ze op zichzelf gaan lijken. Vroeger was Wenger een goede Cruijff. Nu wordt hij een slechte Cruijff.

DAVID: Voor mij is Wenger meer Chuck Yeager in The Right Stuff. Eerst gaat hij door de geluidsbarrière. Aan het einde van de film valt hij van 25.000 meter uit zijn vliegtuig, zijn gezicht staat in brand, maar nog steeds reikt hij naar de hemel. Hij blijft mijn held.

Simon kuper en david winner