Een sinaasappel schillen om afstand te nemen

Otto van der Vorm hield alles graag zelf in de hand. Van het varen op zijn zeiljacht Zwerver tot het adviseren van investeringsmaatschappij HAL Holding. En van het voorzitten van verenigingen en clubs tot het inruimen van de vaatwasser.

Die drang om alle details te controleren kwam het sterkst naar voren bij zijn grootste passie: zeilen. ‘De zee is machtig, daar moet je je nooit onvoorbereid op begeven’, was zijn credo. En dus controleerde Otto van der Vorm alles en iedereen. „Dat kon soms op je zenuwen werken”, weet zeilvriend Dolph Blussé (70). „Maar hij voelde goed aan wanneer hij afstand moest nemen. Dan ging hij sinaasappeltjes schillen voor de bemanning.” Volgens Blussé zorgde die tomeloze organisatie- en voorbereidingszucht ervoor dat Van der Vorm in 1961 de eerste prijs in de wacht sleepte tijdens de befaamde Fastnet Race.

De zee en het zeilen maakten onlosmakelijk deel uit van Otto van der Vorms leven. Na een opleiding scheepsbouwkunde aan de Technische Universiteit Delft en een succesvolle loopbaan bleef hij tot zijn 75ste betrokken als lid van de raad van commissarissen bij het familiebedrijf HAL Holding, voortkomend uit de Holland Amerika Lijn. Ook hier droeg Van der Vorm bij aan het succes; het bedrijf zette miljoenen om. „Iemand met kennis van zaken die rust uitstraalde”, zegt Harry Langman (80), destijds voorzitter van de raad van commissarissen. „Maar hij kon soms onverwacht fel uit de hoek komen.”

Hoewel Van der Vorm nooit onredelijk was, kon hij streng zijn voor zijn drie zonen. „Dat kwam door zijn eigen vader”, denkt een van hen, Chris. „Die stelde hoge eisen.” Toen Van der Vorm trots thuiskwam nadat hij een negen had gehaald voor een toets, werd hem te kennen gegeven dat, voor iemand die het kon, een negen heel normaal was.

Er was een aantal normen en waarden waaraan Van der Vorm sterk hechtte: afspraken nakomen, dingen afmaken en goed omgaan met je bezit. Verder gedroeg en kleedde hij zich als een gentleman. „Hij deed nooit zijn stropdas af, zelfs niet tijdens een safaritocht in Afrika”, zegt Chris. Volgens hem was zijn vader altijd bereid iemand te helpen. Met wijze raad, maar ook met financiële steun. „En zonder ermee te koop te lopen.”

Spullen weggooien kon Van der Vorm maar moeilijk. Wanneer er een theekopje viel, gingen de scherven mee naar de werkkamer en zette hij na uren lijmen en puzzelen het kopje zo goed als nieuw terug in de servieskast. „Hij was een echte ingenieur, bedacht overal een oplossing en systeem voor.” Zoals voor de vaatwasser, waar hij de controle over nam. „Je moest het niet in je hoofd halen zelf iets in de machine te zetten”, herinnert Chris zich. „Dan raakte zijn zelfbedachte inruimsysteem in de war.”

De controle moest uiteindelijk worden loslaten. Op 19 juni stierf Otto Jan van der Vorm aan de gevolgen van kanker.

Sabine de Jong