Vioolidool Garrett is een flitsend performer

Robeco Zomerconcert: David Garrett (viool) en Julien Quentin (piano). 28/7 Concertgebouw A’dam. ***

André Rieu en Nigel Kennedy hebben een nieuwe concurrent. Ook het ex-wonderkind/ex-fotomodel David Garrett (30) legt zich toe op het ‘pimpen’ van klassieke vioolmuziek. Die arrangeert hij (cd Rock Symphonies), maar Garrett profileert zich ook als idool. Zijn haren zijn lang, de Grote Zaal bespeelde hij in jeans en Frank Zappa T-shirt, wijdbeens zittend op een barkruk. Dat leverde meteen loeiende bijval op van het ongewoon samengestelde publiek, vol kirrende vrouwen, herenparen en kinderen.

Garrett, degelijk begeleid door pianist Julien Quentin, deed geen concessies aan zijn recitalrepertoire. Dat draaide om Brahms, Mozart en Beethoven, maar Garretts kracht ligt eerder bij statements dan betogen. Zijn Brahms verbrokkelde onder het teveel aan muzikale uitroeptekens. In encores van Fritz Kreisler als het mierzoete Liebesleid, („En ik heb nu trouwens geen vriendin!”) werkte zijn flitsende performersstijl veel beter.

Ook in Mozart en Beethoven revancheerde Garrett zich; blijkbaar lenen klassieke vormen zich beter voor zijn aanpak en voelde hij hier geen aandrang elke climax met stampende cowboylaarzen te onderstrepen.

Zijn Frühlingssonate was lyrisch en roerend, met applaus tussen alle delen. Daar kun je je aan storen, maar uiteindelijk telt het resultaat: dat Garrett toch weer wat nieuw publiek voor Beethoven heeft gewonnen.