Koken in lekke enveloppe

Nieuw woord: braadstomer. Vroeger, als buurman je gummi voetbal te pakken kreeg en hem woedend lek stak omdat hij op zijn Afrikaantjes terechtkwam, kon je de bal in tweeën snijden. Allebei een helft op ons kop, allebei een helm op. We waren niet gauw uit het veld te slaan.

Zo een halve voetbal is het. De braadstomer. Niet van plastic maar van silicone die hitte verdragen kan. Een flexibele kom voor in een oven, zoals er al veel bakvormen zijn van silicone. Deze heeft iets bijzonders. Hij kan dichtgeplooid worden en zo met een lipje door een gleuf worden vastgezet. Een kleurpotlodenetui voor mee naar school.

Mooi ontwerp. Komt uit Spanje, van fabrikant Lékué, die meer keukengerei van silicone maakt, mooi en lelijk. (zie www.lekue.es)

Handig ook. Doordat hij dicht kan, wordt hij smaller en neemt hij in een oven minder ruimte in zodat er nog iets naast kan staan. Er zouden ook meerdere braadstomers met verschillende gerechten erin, naast elkaar in de oven kunnen.

Maar wat doet een braadstomer precies? Niets meer of minder dan elke andere ovenschaal. Er wordt kul omheen verkocht. Het ding zelf kost al 25 euro ongeveer.

Een e-mailkrantje dat Culipersmap wordt genoemd en bestaat uit persberichten over nieuw producten en ideeën (‘voor Lifestyle en Culinair’) schrijft:

‘De stoomrooster is een nieuw concept dat de voordelen combineert van koken. Het heeft de gezonde voordelen van stomen, maar heeft wel een knapperige afwerking.’

Een concept met knapperige afwerking? Een ovenschotel met een korstje dus? Nee, zegt de Culipersmap, ‘Alle vitamines en de textuur van het eten blijven behouden.[...] Door het gesloten gedeelte wordt de stoom grotendeels opgevangen, terwijl door de twee open einden warme lucht makkelijk kan circuleren.’

Indrukwekkend. Maar niet waar. Of ‘alle’ vitamines blijven behouden is in een burgerkeuken moeilijk te meten, maar geleerden beweren dat bij opwarming van voedsel vitamines verloren gaan. Maar of stoom wordt opgevangen terwijl gelijkertijd warme lucht circuleert, dat kan goed bekeken worden door het ruitje van de oven thuis. Bij een meedogenloze proef gaan gelijkertijd struikjes witlof met een klontje boter in de silicone enveloppe met open einden en in een ovenschaaltje.

De scepticus krijgt meteen gelijk. De struikjes lof komen eender uit de hete oven. Geen textuurverschil, geen verschil in smaak. Bovendien wordt duidelijk wat er aan het ontwerp van de opvouwbare ovenschaal mankeert. De open einden. Zou de halve voetbal beter afsluiten als hij is dichtgevouwen, dan kon er meer mee. Aardappels poffen bijvoorbeeld, zoals dat nu in aluminiumfolie gaat. Er zouden visjes in kunnen smoren en groente kan er gaar in worden in eigen stoom. Het prachtige ding is gewoon lek, mijnheer van de lifestyle Culipers.