Gladiator

De Noorse politie deed er zo lang over om op Utøya te komen omdat de bemanning van de enige beschikbare helikopter op vakantie was. Tien minuten vertraging. De ex van Amy Winehouse zegt dat hij haar had kunnen redden. Wat niemand gelooft. Op Facebook citeert iedereen columns van Arnon Grunberg of Bas Heijne, die zich afvragen hoe het komt dat een moordenaar met een moslimachtergrond een moslimterrorist wordt genoemd, en een moordenaar met een rechts-conservatieve achtergrond, een eenzame gek. Gaat Amerika echt failliet? En heb je die sms’jes van dat meisje op het eiland aan haar moeder gelezen? Zo kalm.

Ik wil zo graag lui zijn. Kom op, het is zomer.

Wat ik echt wilde weten toen ik mijn computer aanzette, was of die ene acteur uit Gladiator nu overleden was of niet. Maar internet is moeilijk dezer dagen. Er gebeurt te veel. Het begrip komkommertijd was al aan opwaardering toe nadat komkommers eerder dit jaar levensgevaarlijke bacteriën bleken te bevatten, en deze zomer heeft nu al: de schuldencrisis in Amerika, Murdochs ‘Omnigate’ in Engeland (‘omni’ omdat alles en iedereen er mee te maken lijkt te hebben), Lucian Freud, Johnny Kraaijkamp, Amy Winehouse en een ongelofelijke berg horror in Noorwegen.

Ik heb mezelf ervan overtuigd dat Blu-ray onweerlegbaar beter is dan dvd, dus koop ik mijn lievelingsfilms opnieuw, nu op Blu-ray, en bekijk ik ze dan maar opnieuw. Gladiator verveelt nooit, die zielige hondenblik van Russell Crowe, de fragiele stem van Richard Harris, de zinnen hebben zich langzaam in mijn geheugen geslepen. Strength and honour. Hold the line. Single guard. What we do in live, echoes into eternity. Roma victor.

Ik weet even niet hoe hij heet. De acteur. Ik bedoel de klerenkast met een Duits accent, die bij de groep gladiatoren van Maximus hoort, brede kaak, vleugje krankzinnigheid in zijn ogen. Zijn gezicht ziet eruit als iets wat je voorop je bumper kunt binden zodat je er mee door de sneeuw kunt rijden. Ralf Möller, heet-ie. Zegt Wikipedia. En hij leeft nog steeds. Wie was dan wel dood?

Bas Heijne schreef ooit iets intelligents over Gladiator, maar zijn boeken hebben geen noten-apparaat en ik wil niet eindeloos gaan zitten bladeren. Ik wil zo graag lui zijn.

Anthony Lane, de onovertroffen geestige en slimme filmrecensent van The New Yorker, schreef over Gladiator; de film is zo ‘insanely watchable’ dat je je er schuldig over gaat voelen; de film doet je verlangen om het ergste, om het gruwelijkste te zien – ‘to see what extremes this world can stretch to.’

JOOST DE VRIES