De hobby van Marco en wat hij daarbij voelt

De blonde vrouw op RTL4 kijkt lang naar de grote kale man tegenover haar. „Als jij het niet wilt, dan kan ik ook helemaal niks, Marco.” Ze is gekomen om te helpen. Marco blijft zwijgend naar zijn koffiekopje kijken. Dit ziet er serieus uit. Vanaf de bank vrees ik het ergste. Wat is er met Marco? Zijn zijn problemen net zo groot als die van Rebecca in Holland Doc: Lost Girl, later op de avond op Nederland 2?

De situatie van het Rotterdamse meisje is zo treurig dat ik er vrij radicale gedachten over geboortebeperking van krijg. Ondanks herhaalde waarschuwingen en hulp van haar omgeving raakt Rebecca, die een verstandelijke beperking heeft, toch zwanger van haar gewelddadige vriend. En hoewel het even goed lijkt te gaan, moet ze haar kindje toch na drie maanden afstaan, lezen we aan het einde.

Ondertussen op RTL 4 zegt John Williams, die ook aan tafel blijkt te zitten: „Wat gebeurt er nu bij jou, Marco?”

Marco neemt een teug adem en zegt dan: „Naaah, ik loop helemaal vast.”

„Mag ik wat invullen?”oppert de blonde vrouw na een korte stilte. En terwijl ze uiteen begint te zetten wat er volgens haar moet gebeuren aan het probleem van Marco, komt de titel van het programma me voor ogen. Help, Marco heeft een hobby!

Nederlanders op televisie praten vrijwel continue, het liefst en heel makkelijk, over zichzelf. Vaak praten ze over iets wat de kijker zelf net gezien heeft en vertellen ze hoe ze zich voelden ten tijde van de gebeurtenis.

Dat navelstaren in het kwadraat is een stijl waar zowel de publieke als de commerciële omroepen zich van bedient. Heel positief daarentegen vind ik dat er boeiende en humorvolle programma’s voor jongeren worden gemaakt met ideële inhoud, over mensen elders op de aardkloot die het zwaarder hebben dan wij.

Flora en fauna heb ik de afgelopen televisieweken nauwelijks gezien, evenals levenloze zaken als architectuur of beeldende kunst. Als er al een programma was dat muziek behandelde, dan betrof het Nederlandse zangers die wel zongen maar vervolgens ook weer gingen praten; over elkaar en over zichzelf.

Mijn favoriete programma’s waren de programma’s waarin mensen werden getoond in totaal andere omstandigheden dan die van de gemiddelde Nederlander, met op nummer één de niet geheel humorloze buitenlandse documentaire God grew tired of us, over Soedanese vluchtelingen die asiel vinden in de Verenigde Staten. Slotconclusie: of je nu een tv-programma ziet dat de blik op Nederlanders richt of juist naar buiten: zelden wordt het aan de kijker overgelaten om zelf een oordeel te vormen. Bijna altijd worden je gedachtes weggekaapt door een presentator, of door de deelnemers zelf.

Dit was de laatste tv-recensie van cabaretier Sanne Wallis de Vries. Maandag is Hans Beerekamp terug van vakantie. Zijn vervangers Johan Fretz en Sanne Wallis de Vries zijn te volgen via Twitter: @ johanfretz en @sanne wallis.